شنبه هفدهم مرداد ۱۴۰۵ - 10:50 - nali -
به نامِ خداوندِ بخشندهٔ مهربان
ای آنکه در ذاتت، جلال است و در صفاتت، جمال،
ای پدید آرندهٔ عرش و کرسی، و گردانندهٔ افلاک.
به تو توسل میجویم، ای یگانه معبود،
با نوایِ نیایش، و جانِ تشنهٔ وصال.
ای وجودِ محض، ای مبدأِ کل، ای غایتِ غایات،
نامِ تو، شرحِ هستی؛ یادِ تو، آرامِ جان.
از قفسِ تن، جانم پر کشیده،
به سویِ تو، ای قرارِ بیقراران.
به حقِ کلماتِ تامه، که در غیبِ عماء مستتر،
و به اسماءِ حسنا، که مظهرِ اسمِ اعظم،
مرا از حجابِ طبیعت، برهان،
و به حقیقتِ وصل، رهنمون شو.
همهٔ عوالم، آیینهٔ آیاتِ تو،
و هر ذره، تجلیِ اسماءِ تو.
در این صحرایِ وجود، رهروِ توام،
به دنبالِ نشانِ کویِ تو، ای مقصدِ جان.
ای نورِ محض، ای هدایتگرِ سالکان،
چراغِ راهم باش، در شبِ ظلمانی.
راهِ بازگشت به سویِ تو را، بگشای،
و مرا از بندِ وهم، رهایی بخش.
هر نفسی که میکشم، ترنمی است در ستایشِ تو،
هر نگاهی که میکنم، آینهای است از جمالِ تو.
مرا از کثرتِ تعینات، پاک کن،
و به وحدتِ نابِ وصال، مهمان ساز.
جانم، چون پرندهای در قفسِ تن،
در طلبِ پرواز است، به سویِ آسمانِ حقیقت.
در بزمِ وصال، جامِ معرفت،
به دستم ده، تا مستِ لایعقل شوم.
ای غفور و رحیم، ای رحمن و رحیم،
بر منِ خاکی، نظر کن،
و در این سفرِ عرفانی،
یار و مددکارِ من باش.
این نغمهٔ جان، زمزمهٔ عاشقی است،
که در طلبِ معشوق، بیقرار است.
به حقِ ذاتِ احدیّت،
اجابت فرما، و مرا به خود رسان.
ای پدید آرندهٔ سپیده و شام،
به سویِ تو، دلشکسته آمدهام، ای پناه.
مرا در سایهٔ لطفِ بیکرانت، جای ده،
و از آتشِ هجران، مرا ده امان.
به حقِ نورِ هدایت، و سرِّ ولایت،
به حقِ راستی و درستی، و پاکیِ نیت.
مرا از عذابِ دوری، ایمن گردان،
و در جوارِ قربِ خود، مرا جای ده.
**واژگان **
* "عماء": اشاره به مرتبه غیب مطلق و ناشناختهٔ خداوند.
* "تعینات": مظاهر و تجلیات گوناگون خداوند در عالم.
* "لایعقل": اشاره به مستی عرفانی و فنا شدن در حق.
* "هجران": دوری از معشوق حقیقی (خداوند).
**مفاهیم **
* تأکید بر "توسل" به عنوان راهی برای تقرب به خداوند، با بهرهگیری از اسماء و صفات الهی.
* تصویرسازی از عالم به عنوان "آیینهٔ جمال یار" و "تجلی اسماء".
* استفاده از استعارهٔ "پرواز جان" از قفس تن به سوی آسمان حقیقت، نمادی از رهایی و وصول.
* اشاره به "مستی عرفانی" به عنوان غایت وصول و فنا در معشوق.
* دعوت به رهایی از "عذاب دوری" و رسیدن به "جوار قرب" الهی.