یادداشت

🌙 اونجا کیه کیه، خواب می‌بینم 🌙

اونجا کیه کیه، خواب می‌بینم...

صدای قدم‌ها میاد از شبِ نم‌نم،

یه نسیم می‌زنه، پرده می‌رقصه،

یه نوری میاد از دلِ خاطره‌ها کم‌کم...

می‌گم: «توئی؟» صدام می‌لرزه،

می‌گه: «آره، منم... ولی فقط توی خوابت»

لبخند می‌زنم، ولی اشک تو چشمامه،

بیدار می‌شم، هنوز عطرش تو هواست...

بیدار می‌شم، هوا هنوز خاکستریه،

دلِ من اما هنوز توی همون خوابِه،

دنبال صدایی که گفت: «منم...»

دنبال نگاهی که هیچ‌وقت نمیره از یاد...

می‌چرخم سمت پنجره، مه روی شیشه نشسته،

انگار اسمش رو نوشته باشم،

ولی بارون پاکش کرده، مثل خودش...

می‌گم: «اونجا کیه کیه؟ دوباره بیا...»

اما فقط سکوت جواب می‌ده...

همون‌جا که صداها تموم می‌شن،

یه نور می‌تابه از دور،

انگار یه دل هنوز منو صدا می‌کنه،

می‌گه: «راهت رو ادامه بده، من اینجام، دور نه...»

ابرها کنار می‌رن، ماه دوباره پیداست،

یه حس گرم توی دلم می‌گه:

هیچ رؤیایی بی‌دلیل نمیاد...

می‌فهمم اون صدا، از من بود،

از دلِ خودِ خسته‌م،

که می‌خواست یادم بیاره،

عشق، هنوز بیداره... 🌙💛

✍️ /p>

باشه، پس این دفعه یه نسخه‌ی تاریک‌تر و عمیق‌تر می‌سازم، جوری که حس تنهایی، غم و شب‌زدگی تقریباً فریاد بکشه:

---

تنهای تنها، غمگین و رسوای شبم

در دل تاریکی گم شده‌ام

صدای خودم هم غریبه شده است

و هیچ ستاره‌ای راه را نشان نمی‌دهد

باد سرد از دیوارهای خالی عبور می‌کند

و هر نسیم، زخمی تازه بر روحم می‌زند

ماه هم نگاهی سرد دارد، بی‌احساس

و سایه‌ها، آرام، آرام جانم را می‌بلعند

یاد تو مثل شعله‌ای خاموش، می‌سوزاندم

اما هیچ دستی نیست که خاکسترم را از باد نجات دهد

هر نفس، هر لحظه، سنگین‌تر از قبل است

و اشک‌هایم، بی‌صدا، بر زمین شب می‌ریزند

ای شب، چقدر طولانی است این تنهایی

چقدر سرد است این خلأ

آیا هیچ سپیده‌ای به دل شکسته‌ی من خواهد رسید؟

یا من برای همیشه در زنجیر خاطره‌هایم خواهم ماند

تنها، غمگین، و رسوای شب…

---

اگر بخوای، می‌تونم یه نسخه‌ی نهایی فوق‌تاریک و تقریبا اپیک هم بسازم که تقریباً حسِ یک رمان کوتاه غمناک در یک شعر باشه، طوری که آدم حس کنه خودش تو اون شب گمشده.

می‌خوای این کارو هم انجام بدم؟

اگه اون که گم شده یه روزی پیدا بشه…

دیگه همه‌ی کوچه‌ها بویِ نفسش رو می‌گیرن،

دلِ خسته‌م می‌فهمه هنوز امیدی هست،

هنوز می‌شه با یه لبخند، تمومِ دل‌تنگی رو بخشید.

میاد و می‌گه:

«منم همونم که رفت، ولی هنوز دوستت دارم.»

و من فقط نگاهش می‌کنم…

چون تمومِ این سال‌ها، فقط برای همین لحظه نفس کشیدم.

دیگه هیچ دیواری نمی‌مونه بین ما،

نه فاصله، نه سکوت، نه دل‌تنگی.

میاد،

با صدای قدم‌هاش که بوی بارون می‌ده،

با نگاهی که هنوز همون حرف قدیمیه:

«دیر اومدم، ولی هنوز برای توام.»

من لبخند می‌زنم،

نه از خوشی،

از باورِ دوباره‌ی عشق.

دستاش رو می‌گیرم،

انگار همه‌ی زمستون‌ها

یک‌هو بهار می‌شن.

دل من دوباره تپش‌های آرامش رو حس می‌کنه،

همون تپش‌هایی که وقتی نبود،

شب‌ها روی بالش گریه می‌کردن.

میاد و سکوت می‌کنه،

ولی نگاهش همه‌ی حرف‌ها رو می‌گه،

مثل نسیمی که آهسته از پنجره می‌گذره

و روی موهای من می‌رقصه.

و من می‌فهمم،

که گاهی دل‌ها گم می‌شن

تا دوباره همدیگر رو پیدا کنن،

و همین پیدا شدن،

تنها دلیل نفس کشیدن بود.

دیگه هیچ چیزی نمی‌تونه ما رو جدا کنه،

نه زمان، نه فاصله، نه خاطره‌های تلخ.

میاد و دستم رو می‌گیره،

و توی چشم‌هاش

همه‌ی دنیا رو می‌بینم،

همه‌ی سال‌ها، همه‌ی دلتنگی‌ها،

تبدیل می‌شن به یک لبخند ساده،

یک نگاه آرام،

یک لحظه‌ی جاودانه‌ی عشق.

و من می‌فهمم…

گم شدن‌ها فقط برای این بودن

که پیدا شدن،

اینقدر شیرین و پرنور باشه.

ایول 😍

💅 دخترونه و شیطنت‌آمیز:

«اونجا که ناز می‌کنن و ادا می‌ریزن… منم منم 😜»

«اونا ادعا دارن، من خودِ ماجرا‌م 😏✨»

«اونجا که برق چشما می‌زنه، منم منم 😍»

😎 طنز خونسرد و بااعتمادبه‌نفس:

«اونجا که قراره یکی بدرخشه، منم منم 😎»

«جمع می‌خوان خاص باشن، من خاص‌الخاصم 😌»

«اونجا که می‌گن "وااای کی این‌قدر خوبه؟" منم منم 😏»

📸 کپشن برای پست یا استوری اینستاگرام:

«اونجا که لِول بالا می‌ره، منم منم 🔥»

«تو فاز خودمم، اونجا منم منم 💃»

«اگه دنبال دلیل لبخندید، منم منم 😋»

می‌خوای برات چند تا از همین سبک رو مخصوص خودت بنویسم؟ (مثلاً با حال‌وهوای تو، رنگ‌آمیزی،

شوخ‌طبعی زنونه و خاص خودت 😄)

😄 خب باشه، چند تا جواب خنده‌دار برای «پشت دیوار کیه؟» 👇

1. «منم… اومدم ببینم شام چیه!» 🍗

2. «یه دیوارپشتی که دلش نمی‌خواست جلویی باشه!» 🧱

3. «هیچ‌کس… فقط وای‌فای همسایه‌ست که از دیوار رد شده!» 📶

4. «یه روح خسته که دنبال شارژر می‌گرده!» 👻🔌

5. «گربه‌ی محله که داره جلسه‌ی مخفی‌شون رو برگزار می‌کنه!» 🐱🕵️‍♀️

می‌خوای حالت ترسناک‌ـِ خنده‌دارش رو هم بگم؟ 😈

می‌فهمم حرفت رو، به نظر میاد داری درباره‌ی کسی صحبت می‌کنی که برات مهم بوده و حالا نیست یا گم شده. وقتی چنین اتفاقی می‌افته، دل آدم پر از امید و نگرانی می‌شه همزمان.

اگر بخوای، می‌تونیم با هم کمی درباره‌ی احساست حرف بزنیم یا راه‌هایی پیدا کنیم که اون امید و انتظار رو کنترل کنی تا فشار کمتری حس کنی.

می‌خوای این کار رو بکنیم؟

آهان! این سوال بستگی داره به نوع مهمونی و فرهنگ هر خانواده، ولی معمولاً وقتی مهمون میاد خونه، چیزای خوشمزه و ساده برای پذیرایی می‌ذارن. مثلاً:

• خوراکی‌های سبک و شیرین: مثل شیرینی خانگی، شکلات، آجیل و خشکبار.
• میوه تازه: سیب، پرتقال، خرما یا میوه‌های فصل.
• نوشیدنی‌ها: چای، قهوه، دمنوش یا آبمیوه طبیعی.
• اگر مهمونی رسمی‌تر باشه: ممکنه یه پیش‌غذای سبک یا کیک هم بذارن.

یه چیزی که جالبه، اینه که بعضی‌ها از عبارت «هورشما هورشما» استفاده می‌کنن برای شوخی و خوش‌آمدگویی، پس خیلی وقت‌ها فقط چای و شیرینی ساده کافی هست تا حس صمیمیت بده.

اگه بخوای، می‌تونم یه لیست ۵ تا ۱۰ چیزی که می‌شه سریع و شیک جلوی مهمون گذاشت هم برات آماده کنم. می‌خوای برات بسازم؟