یادداشت

***

**عنوان: عشقِ بی‌حساب**

فرزند و همسر، آیینه‌یِ نورِ حق،

اگر گشتند خود، هدف، ای دل، چه شفق؟

عشقِ پاکشان، گر شد بندِ وجود،

روحِ رهجو، در این دلبستگی، چه سود؟

نه «من» در ایشان، نه «ایشان» در «من» نهان،

عشق، همچو رود، جاری به سویِ آن روان.

هر چه دلبستگی، گر شد جز «او» را،

شد حجابِ نور، ای دل، از این هوا!

پدر، مادر، دلشان به حق سپار،

آزادشان بگذار، در این روزگار.

در عشقِ بی‌حساب، کمالِ آدمی است،

نه در اسارتِ مهر، اگر شد، ناخالصی.

***

این شعر، سعی دارد تا تعادل میانِ عشقِ طبیعی به خانواده و ضرورتِ عبور از تعلقات را به تصویر بکشد.