سپاس دارِ آن خدای بی‌همتا باش و بر بندگانِ برگزیده‌اش درود فرست، که آیا پروردگارِ جهان بهتر است یا آن شریکانِ پوشالی که توانگران در برابرش سر بر زمین می‌سایند؟! کیست آنکه آسمان و زمین را بنیاد نهاد و از ابرها آبی روان کرد تا باغ‌هایی بهجت‌افزا و روح‌پرور برویاند، درحالی‌که شما را توانِ سرسبز کردنِ نهالی از آن نبود؟ آیا با آن معمارِ هستی خدایی دیگر هست؟ هرگز، بلکه اینان قومی کج‌رو و از حقیقت گریزانند! کیست آنکه زمین را آرامگاهی استوار ساخت، جویباران در آن جاری نمود، کوه‌ها را لنگرِ ثباتش قرار داد و میانِ دو دریا پرده‌ای از جدایی کشید؟ آیا معبودی جز او هست؟ نه، بلکه بیشترشان از فهمِ نشانه‌ها بی‌بهره‌اند! کیست آنکه ناله‌ی مضطرّ و بی‌پناه را هنگامِ درماندگی بشنود، درد و گزند را برطرف سازد، و شما بیچارگان را وارثان و خلیفگانِ زمین گرداند؟ چه اندک است پندپذیری‌تان! کیست که در ظلماتِ بیابان و دریا راهنمای رهروان گردد و پیشاپیشِ بارانِ رحمت، نسیمِ مژده‌بخش فرستد؟ برهانِ خود را بیاورید اگر بر ادعای خویش صادقید! بدانید که در غیبِ آسمان و زمین جز خدای دانا را راه نیست و غافلانِ مستکبر در شکّ و کوریِ ابدی نسبت به سرای واپسین به سر می‌برند.

پنج تازیانه‌ی سؤال،

بر گرده‌ی بت‌های زرین فرود می‌آید:

«آیا خدایی دیگر با اوست؟»

کدام پادشاه،

توانسته است رنگی به سرخیِ یک گلبرگ ببخشد؟

کدام سرمایه،

آبِ حیات را از آسمان فروریخته است؟

زمین با تمامِ لنگرهای سنگی‌اش،

تنها صحنه‌ی تماشای شوکت نیست؛

اینجا خانه‌ی رنج است،

و آن‌گاه که کارد به استخوانِ محرومان می‌رسد،

تنها یک صداست که پاسخ می‌دهد:

«أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ...»

اوست که درد را پس می‌زند،

زنجیرها را می‌گسلد،

و بی‌پناهانِ خاک‌نشین را

خلیفگانِ این سیاره می‌سازد.

بت‌ها لالند،

الیگارش‌ها از نشان دادنِ برهان عاجزند،

و چشم‌هایی که تنها به سودِ امروز دوخته شده،

در برابر فردای رستاخیز،

کور و سرگردانند.