صالح را به‌سوی ثمود گسیل داشتند تا بندگیِ یکتا آفریدگار را بیاموزد، امّا شهر به دو گروهِ کینه‌توز بخش شد و نزاع برخاست؛ تبهکاران شومیِ بخت و تیرگیِ کار خویش را به طهارتِ نبی بستند و گفتند: ما را از رویِ تو و همرهانِ تو نحوست گرفته است! غافل از آنکه شآمتِ بدکاران در نامه اعمالشان مسطور است و هر امّتی در کوره آزمون محصور. در آن بلد، انجمنی نه‌نفره از اشرافِ شب‌پرست گرد آمدند؛ کژاندیشانی که جز فساد انگیزه نداشتند و هرگز اصلاحِ ملک را نمی‌گذاشتند. هم‌پیمان شدند تا به سوگندی شیطانی، پیامبر و اهلِ بیتش را در تاریکیِ شب فرو کوبند و روزهنگام به خون‌خواهان بگویند که ما از این قتل بی‌خبریم و در گواهیِ خود معذور و صادقیم! نقشه چیدند و مکر ورزیدند، ولی مکرِ پنهانِ خداوندی بنیانِ توطئه‌شان را برانداخت؛ بنگر که قصرهاشان از ستم ویران و تالارهاشان از سکنه بی‌نشان گشت تا مایه‌ی عبرتِ دانشوران گردد. پس از آن در دیارِ لوط، تباهی رنگی دیگر گرفت؛ مردمان در برابر چشمانِ هم به زشتی اندر شدند و چون سخنِ حق شنیدند، فریاد کشیدند که خاندانِ لوط را از شهر برانید، چراکه اینان مردمانی پاک‌دامنند و وصله ناجورِ تبارِ مایند! عاقبت، شهوتی کور آنان را در کامِ بارانِ قهر سوزاند و صالحان به ساحلِ نجات شتافتند.

شهر به دونیم می‌شود؛

روشنفکرانِ درباری،

بحرانِ قحطی و تورم را

به گام‌های پیامبر نسبت می‌دهند:

«تو نحوست آورده‌ای!»

اما در کوچه‌های بن‌بست،

شورایِ نُه نفره‌ی اشراف،

جلسه ترور تشکیل داده است.

سوگند به خون می‌خورند؛

شبانه بکشید،

و روز بعد در دوربین‌ها بگویید:

«ما غایب بودیم،

ما دست‌های پاکیم!»

تاریخ اما چشم دیگری دارد؛

دیوارهای سنگی فرو می‌ریزند،

خانه‌های خالی،

مجسمه‌ی عدالتی را فریاد می‌زنند

که از ظلم خالی گشته است.

و در آن سوی مرز،

شهری دگر در جنون دست و پا می‌زند؛

گناهکاران دادگاه ساخته‌اند،

و جرمِ متهمان را جار می‌زنند:

«اینان طهارت می‌جویند،

اینان شبیه ما غرق در تعفن نیستند،

پس تبعیدشان کنید!»

سنگی از آسمان می‌بارد،

تا بر پرونده‌ی تمدنی که فضیلت را جرم می‌دانست،

مُهرِ پایان بکوبد.