سلیمان مرغان را بازرسی فرمود و هدهد را در جایگاهِ خویش نیاسود؛ چون بازآمد، نه از بهانه‌تراشی و مجامله، بل از یقینِ باخبری سخن ساز کرد و پرده از ملکِ سبأ برانداخت: زنی حاکم، تختی باشکوه، اما خلقی مسحور در برابر آفتاب، که شیطان تباهی‌شان را آراسته و از شاهراهِ توحید بیگانه ساخته است! پس نامه‌ای نگاشت مُلَفَّف به نامِ خداوندِ مهرگسترِ دادگر، تا نه برتری جویند و نه گردنکشی کنند، بل به تسلیمِ درگاهِ حق رو آورند. مهترانِ سبأ دم از زورآوری و دلاوریِ بازوان زدند، لیکن ملکه رازِ دیرینه‌ی استبداد را عیان کرد که «چون پادشاهان بر سرزمینی چیره شوند، آن را به فساد کشند و عزت‌مندانش را خوار و فرودست گردانند». او آزمودن با زر و زیور و شترانِ هدیه را پیش گرفت تا غیرتِ نبی را بسنجد، امّا سلیمان آن خوانِ رشوه را درهم کوبید و بانگ زد: آیا با ثروت و باج بر من فخر می‌فروشید و مرا از جهادِ حق بازمی‌دارید؟! آنگاه تختی که مظهرِ شوکتِ سلطنت بود، نه با زورِ دیوان، بل به اعجازِ داننده‌ای از علمِ کتاب در چشم‌برهم‌زدنی حاضر آمد؛ و در کاخی که کف‌پوشش آبگینه‌ای شفاف چون آبِ روان بود، پایه‌های توهمِ باستان فرو ریخت و حاکمِ دیروز، خاشعانه فریاد زد: پروردگارا! من خود بر خویشتن ستم رانده بودم و اینک در رکابِ سلیمان به خدای جهانیان ایمان آوردم.

پیام از آسمان نیست تنها؛

پرنده‌ای کوچک،

بزرگ‌ترین جغرافیای کفر را فاش می‌کند:

سرزمینی که آفتاب را می‌پرستد،

چون از دیدنِ دست‌های پنهانِ فرادستان محروم است.

نامه‌ای می‌رسد،

بی‌هیچ امضای خونین و کلامِ درباری؛

«به نام بخشایشگر؛

گردن مکشید!»

سردارانِ زرین‌کلاه‌خود،

شمشیر نشان می‌دهند،

اما ملکه حقیقتِ عریانِ تاریخ را می‌داند:

«پادشاهان هر آبادی را ویران می‌کنند،

و سرورانش را به بندگی می‌کشانند.»

کاروانِ رشوه به راه می‌افتد؛

سیم و زر برای خریدنِ آرمانِ پیامبر!

ولی در دادگاهِ توحید،

ثروت، کالای حقارت است.

عرشِ مرصّع، با یک پلک‌زدن از معرفت،

جابه‌جا می‌شود،

و تالارِ شیشه‌ای،

خطای چشم‌های مغرور را به رخ می‌کشد.

دامن‌ها بالا کشیده می‌شود،

و پرده از توهمِ خدایگان فرو می‌افتد:

«من به خویشتن ستم کرده بودم...»