سپاس آن کردگاری را که داوود و سلیمان را نه به سلاحِ کین و خزانه‌ی زرین، بل به گنجینه‌ی علم و بینش قرین ساخت؛ و آن دو، بی‌آنکه کبر ورزند و جاه‌طلبانه بر بندگان فخر فروشند، زبان به شکر گشودند و برتری را فضلی از درگاهِ بی‌نیاز دانستند. سلیمان وارثِ حکمتِ پدر شد و بانگ برآورد که ای مردمان! ما را زبانِ پرندگان آموخته‌اند و از هر نعمتی توشه‌ای اندوخته‌اند؛ این کرامتی آشکار است نه حقّی موروثی و استبدادی ناپایدار. سپاهیانش از جنّ و انس و مرغان گرد آمدند و به نظمی شگفت سامان یافتند. چون بر وادیِ مورچگان درآمدند، مورچه‌ای از بیمِ پایمالی خروشید که ای هم‌نوعانِ ضعیف! به خانه‌هایتان درآیید مبادا سلیمان و لشکریانش از سرِ بی‌خبری و نخوت، کالبدِ خردِ شما را زیر پای خرد کنند! سلیمان چون این شکوه و پروا را شنید، از سرِ اعجاب و خشوع لبخند زد؛ نه شمشیر کشید و نه مور را به جرمِ هتکِ حرمتِ دربار مجازات کرد، بل دست نیاز به آسمان برداشت و تضرع نمود: بارالها! مرا توفیق دِه تا شکرگزارِ این نعمت باشم و عملی شایسته پیشه‌ام سازی و مرا در شمارِ پاکان و صالحانِ درگاهت جای دهی.

شکوهِ سپاهیان،

آسمان را از بال‌های درهم‌تنیده پر کرده بود؛

جن و انس،

زیر پرچمِ انضباطی سترگ پیش می‌رفتند.

اما در منطقِ قدرتِ متکی بر دانایی،

جهان تنها جولانگاهِ سلاح‌ها نیست.

در غبارِ جاده‌ها،

صدایی از پایین‌ترین نقطه‌ی خاک برخاست:

هشدارِ مورچه‌ای به قبیله‌ی کارگران؛

«پناه بگیرید،

مبادا مستیِ لشکر،

بی‌آنکه بداند،

کاشانه‌ی خردتان را پایمال کند!»

پادشاه نشسته بر سریر،

فرمان ایست می‌دهد؛

گوش‌هایش نه به مدحِ شاعرانِ دربار،

بلکه به اضطرابِ ضعیف‌ترین باشندگانِ هستی باز است.

لبخند می‌زند؛

نه از غرورِ تماشا،

بلکه از لرزشِ تعهد در برابر امانت.

دست‌ها بالا می‌رود،

تا قدرت، پیش از آنکه فرعون بزاید،

در پیشگاهِ صالحان سجده کند.