یاد آر هنگامی که موسی در ظلمتِ بیابان، دلسوزِ خان و مان، شعلۀ آتشی را نشان دید؛ پنداشت پاره‌سنگی تافته برای گرمای شبانان می‌آورد یا چراغی برای یافتنِ نشان، امّا به محضرِ پروردگارِ جهان بار یافت، ندای ملکوت شنید و از برکتِ پیرامونِ آن طور پرتوافشان گردید. به او خطاب آمد: ای شبانِ گمنام! مترس که فرستادگانِ حق را در پیشگاهِ هیبتِ کبریا هیچ خوف و لرزشی نیست. عصایت را بیفکن تا اژدهای بطلان‌سوزِ باطل گردد و دستت را از گریبان برآور تا بی هیچ غشّ و عیبی، سپید و رخشنده چون سپیدهٔ صبح بدمد؛ پیامی به تسخیرِ نُه آیه، رو سوی فرعون و اشرافِ طاغیِ مصر که فاسقانِ غوطه‌ور در تباهی بودند. لیکن چون آن نشانه‌های روشنگر پدیدار گشت، بوق‌های دربار بانگ برداشتند که این سحر است و جادویی آشکار! امّا رازِ کار در پرده نماند: دل‌هایشان به راستیِ آن یقین داشت، لیکن به انگیزه‌ی افزون‌خواهی، خودخواهی، برتری‌طلبی و بقای شوکتِ ستم‌بنیان، انکار پیشه کردند؛ پس بنگر که چگونه پایه‌های کاخ‌هایشان ویران گشت و فرجامِ مفسدان چه عبرت‌بار بر اوراقِ تاریخ ثبت شد!

در برهوتِ سرمازده‌ی سینا،

آتشی است که خاکستر نمی‌زاید؛

شعله‌ای که هیمه‌اش نه چوب‌های خشک،

بلکه بیداریِ انسان است.

شبانِ بیابان‌گرد

عصای تکیه‌گاهش را می‌افکند،

تا هیبتِ صلبِ تاج‌ها بلرزد.

دستش را به گریبان می‌برد،

و آنچه بیرون می‌آید نه سیم و زرِ دزدیده‌شده از عرقِ کارگران،

بلکه نوری سپید، بی لکه و بی رباست.

فرعون و مهترانِ دربار،

در اعماقِ خویش، حقیقت را می‌شناختند؛

وجدان‌ها گواهی می‌داد،

اما بقای اریکه‌ی قدرت

نیازمندِ تکذیب بود.

گفتند: «سحر است»،

چرا که نامیدنِ نور به تاریکی،

تنها ابزارِ تاریخیِ اربابان است،

وقتی برتری‌طلبی و ستم،

به خطر می‌افتد!