طاسین، رمزی است از کتابی مبین، پیراسته از اوهامِ بطالین و دور از تزویرِ سالوسانِ زمین. قرآنی است روشن‌رای، راهنما و مژده‌بخشِ اهلِ ولای؛ آنان که نماز را نه به قصد ریا و دکان‌داری، بل برای اقامه عدل برپای دارند، و زکات را نه از سرِ منت، بل چونان سهمِ حتمی محرومان بازسپارند، و به روز رستاخیز و دادگاهِ یکتا بی‌تردید باور دارند. امّا آنان که فرجامِ جهان را به سخره گرفتند و معاد را انکار نمودند، زشتی‌های کردارشان در نظرشان آراسته گشت؛ تباهی را تمدن نامیدند و ستم را اقتدار شمردند، پس در بادیه‌ی سرگشتگی و تحیر فرو ماندند. اینانند که خواری و عذابِ نکبت‌بار در این جهان سایه‌سارِ زندگانی‌شان گشت و در سرای بازپسین، خاسران و تهی‌دستانِ ابدی خواهند بود. و تو ای پیام‌آورِ راستی، این کلامِ استوار را از پیشگاهِ خدایی دریافت می‌داری که سراسر حکمت است و بر راز و رمزِ هستی علیم؛ نه سخنِ بافندگان اساطیر است و نه برساخته‌ی طاغوت‌های زرپرستِ حقیر.

کتاب باز است،

بی‌هیچ پرده‌پوشی و مهریه‌ی مجهول؛

روشن چون آفتاب بر فرقِ استثمار.

ایمان، ترانه‌ی خلوت‌نشینانِ بی‌درد نیست؛

ایمان یعنی سری بر سجده بردن،

و دستی به جیب بردن

برای پس‌دادنِ نان به سفره‌های خالی.

اما در عمارت‌های بلند،

چشم‌ها به بیماریِ خودشیفتگی دچارند؛

انکارِ فردا،

مجوزِ چپاولِ امروز است.

زشتی‌ها را بزک می‌کنند،

سفاک‌ترین نقشه‌ها را

عقلانیتِ بازار می‌نامند،

و در کوریِ خودساخته دست‌وپا می‌زنند.

آن‌ها می‌دوند در تالارهای بی‌پایانِ وهم،

بی‌آنکه بدانند این زرق‌وبرقِ تزیین‌شده،

چیزی نیست جز مقدمه‌ی ورشکستگی؛

شکستی سهمگین در ترازوی حقیقتی

که از سرچشمه‌ی علم و حکمت فرومی‌ریزد.