کافران از سرِ کبر و انکار بانگ برآوردند که چون استخوان پوسیدیم و به خاک آمیختیم، بازمان به حیات بازگردانند؟ این فسون و فسانه را پیشینیان نیز بافتند و حاصلی نیافتند! غافل از آنکه انکار معاد، نه برهان خرد، بل گریزِ غاصبان از دادگاهِ احد است. فرمان آمد که در زمین سیر کنید و در آوارِ کاخ‌های مجرمان بنگرید، تا ببینید شوکت ستمکاران چگونه طعمه‌ی باد گشت و اثری از آن گردن‌کشان بر جای نماند. بر مکرِ شبانه‌شان دل‌تنگ مشو؛ چه بسا آنچه به شتاب می‌خواهند پشت درِ تاریخ ایستاده باشد و پروردگارت بر ستم‌پیشگان صاحب فضل است، لیک اکثرشان ناسپاس‌اند و سرمست. رازهایی که سینه‌های استکبار پنهان می‌دارد بر او هویداست و در گنجینه‌ی آسمان و زمین هیچ پوشیده‌ای نیست که در کتابی مبین ثبت نگردد. چون وعده‌ی خشم دررسد، جنبنده‌ای از خاک برمی‌خیزد تا به زبانی آشکار گوید که این قوم به نشانه‌های پروردگار یقین نیاوردند. و چون صور دردمیده شود، هراس بر سراپای هستی نشیند و کوه‌هایی را که استوار و جاوید می‌پنداشتی، چون ابری شتابان درگذرند؛ این صنع پروردگاری است که هر پدیده را متقن ساخت و به کردارِ پنهان و آشکار خبیر است. نیکی‌آورندگان در امنیت رستگارند و بدکاران با چهره در آتش افکنده شوند؛ پس بگو ستایش خدایی را که نشانه‌های خویشتن را عیان خواهد ساخت تا بشناسیدش، و پروردگارت هرگز از کردار شما غافل نخواهد بود.

می‌خندند و می‌گویند:

«این قصه‌های خاک‌گرفته است؛

مگر خاکی که باد برد، دوباره برمی‌خیزد؟»

آنان از بازگشت می‌ترسند،

زیرا بازگشت یعنی بازگشاییِ پرونده‌های مهروموم‌شده،

یعنی شمارش قطره‌های عرقِ کارگرانِ بی‌مزد.

برو در دشت‌های خاموش قدم بزن؛

کاخ‌های پترایی را ببین،

ستون‌های واژگونِ بابل را لمس کن؛

کجاست آن دستی که سکه را بر جان ترجیح می‌داد؟

مرگ، عادلانه‌ترین نقاب‌بردار است.

و کوه‌ها—

همین کوه‌های سر به فلک کشیده‌ای

که نمادِ ثباتِ امپراتوری‌هایند،

که گمان می‌کنی سنگ‌اند و تا ابد سر جای خویش،

روزی چون تکه‌های ابر

در باد شناور خواهند شد.

هیچ صخره‌ای از ستم، پایدار نیست؛

زمین خود شهادت خواهد داد،

صدا از دلِ خاک بیرون می‌زند،

و ترازوی تاریخ،

تنها وزنِ یک دانه نیکی را ارج می‌نهد.