صالح را به سوی ثمود فرستادند تا زنجیر خرافه بگسلد و بیرق توحید افرازد؛ امّا شهر به دو گروه متخاصم بخش شد: مستکبرانی در ناز و فرودستانی در نیاز. در دل آن مدینه، نُه سرکرده‌ی تباهی خیمه زده بودند؛ ریشه‌داران فساد، بیگانگان با هر صلاح و رشاد، که نبض اقتصاد و سیاست را در چنگ داشتند و ویرانی زمین را رونق تجارت می‌پنداشتند. چون برهان صالح بر آنان تنگ آمد و ناقه‌ی حق نقاب از چهره‌شان برکشید، به حربه‌ی تاریکی و پیمان شبانه پناه بردند؛ به نام خدا سوگند یاد کردند تا پیام‌آور نور و کسانش را در شبیخونی کور بر خاک افکنند و بامدادان در پیشگاه ولیّ دم، به دروغ دستِ تبری بر دامن زنند و لاف بی‌خبری زنند! غافل از آنکه مکر پنهان در برابر تدبیر قهار کیهان خاکستری بیش نیست؛ مکر ورزیدند و مکرشان را درهم کوبیدیم بی‌آنکه شعور به درکش یابند، و خانه‌های مجللشان به سقف فرو ریخت به کیفر ظلمی که بر بینوایان روا داشتند. و آن‌سوتر در وادی سدوم، لوط نالید از قومی که شهوت را مرز شکستند و جهل را زیور بستند؛ پاک‌دامنی را گناه شمردند و حکم راندند که یاران لوط را برانید، زیرا اینان تن به آلودگی نمی‌سایند! زهی واژگونیِ خرد که پاکی جرم شود و ناپاکی مایه‌ی افتخار شهر! باران سنگ بر سرشان بارید و بساط عیشِ تباه‌کاران در زباله‌دان تاریخ فروبست.

نُه چهره در تاریکی،

نُه سایه پشت میزهای تصمیم‌گیری،

نه راهزنِ بیابان،

بلکه معمارانِ ساختارِ غارت.

آن‌ها سوگند می‌خورند —

سوگند به همان خدایی که خلق را آفرید —

برای بریدن گلوی حقیقت در تاریکیِ نیمه‌شب.

صبحگاهان اما،

با دستکش‌های سفید و ردای قضاوت می‌آیند،

اشک می‌ریزند،

بیانیه‌ی محکومیت صادر می‌کنند،

و می‌گویند:

«ما از قتلِ عدالت بی‌خبریم!»

این تاریخِ ترورهای پنهان است؛

ترور صالح‌ها در بن‌بست‌های مدرن.

و در کوچه‌های دیگر،

فریاد برمی‌خیزد:

«اینان را از شهر بیرون کنید،

زیرا جرمشان این است که دست‌هایشان آلوده نیست!»

در شهری که نجاست قانون است،

طهارت، خیانت ملی نام می‌گیرد.

اما خانه بر روی تباهی سست است؛

آوار تاریخ نزدیک است،

سقف‌ها فرو خواهند ریخت،

بر سر کارتل‌هایی که گمان می‌کردند شب، تا ابد رازدار آن‌هاست.