هدهد از ملک سبأ خبری آورد یقینی، نه بر بافته‌ی گمان و دغلی؛ زنی را دید بر تختی ستبَر، با کوکبه‌ای از مکنت و زَر، لیک در دام خورشیدپرستی اسیر و ابلیس بر عقل‌هایشان امیر. نامه‌ی سلیمان رسید به نام خدای بخشاینده‌ی مهربان، سرشار از کرامت و دور از سرکشی در جهان. ملکه، اعیان دولت را فراخواند و در شورا بنشاند؛ نخبگانِ زورمند لاف جنگ و سطوت زدند، اما زن که زشتی ستم را چشیده بود، قاعده تلخ تاریخ را آشکار نمود: ملوک چون بر دیاری پای نهند، آبادانی‌اش را به تباهی کِشند و آزادگان و عزیزان قوم را به مذلت درافکنند. پس خواست تا ایمان پیامبر را با برق هدیه و دینار بسنجد؛ زهی خیال باطل که حق‌طلبی با باج تطمیع نگردد و مرد الهی به کیسه‌ی سکه نفروشد سرّ سرمدی را. تخت سلطنت پیش از ورودش با حکمت علم جابه‌جا شد، و چون به حریم شیشه‌ای درآمد، پنداشت آبگیری ژرف است و دامن برکشید. آنجا دریافت که چشم ظاهرپرور چه آسان به سراب دل می‌بندد؛ بندهای تکبر بگسست، ظلم بر نفس را به زبان آورد و نه به سلیمان، بل همراه سلیمان تسلیم خدای عالمیان گشت.

پیک‌ها رسیدند،

با بارِ شترانی از طلا،

با سبدهایی از یاقوت و مروارید؛

همان ترفند کهنه‌ی دربارها:

خریدن حقیقت با قیمت طلا،

بستن دهان عدالت با باج،

و بدل کردن رسالت به داد و ستد.

اما او از طلا بی‌نیاز بود؛

دست‌ها را پس زد و گفت:

«آیا مرا با مال یاری می‌رسانید؟»

قدرتی که از آسمان ریشه دارد،

در ترازوی سکه‌ها نمی‌گنجد.

آنگاه ملکه آمد،

بر تختی که دیگر انحصاری نبود،

در تالاری که مرز آب و آبگینه را به سخره می‌گرفت.

فروریخت آن هیبت موهوم،

آن توهم فتح و شوکت؛

و تاج،

در پیشگاه نوری بی‌پایان،

به زیر پای افتاد؛

نه از وحشت تازیانه،

که از شفافیت برهنه حقیقت.