داوود را زبور آموختند و سلیمان را منطق طیر افروختند؛ نه از بهر استکبار در ایوان، بل برای بسط عدل در میان انس و جان. چون سلطنت با آگاهی درآمیخت، گردن‌کشی رنگ باخت و شکرگزاری از بن جان برخاست؛ گفتند سپاس خدایی را که ما را بر بسیاری از بندگان مؤمنش برتری بخشید، تا فضل حق بهانه‌ی تحقیر خلق نگردد و دانش، دامی برای دوشیدن بی‌پناهان نشود. هان ای غافلان نشسته بر اریکه‌ی جبروت! سپاه سلیمان از جن و انس و پرندگان به صف ایستاده بود، با هیبتی شگرف و شوکتی بی‌شمار؛ اما چون بر وادی موران گذشتند، سخن ضعیفی به عرش پیوست: مورچه‌ای بانگ زد که به لانه‌ها پناه برید تا پای سپاهیان، بی‌آنکه دریابند، شما را در هم نشکند. شاهان تاریخ، صدای ناله‌ی مردمان را زیر چرخ‌های ارابه‌ی فتح نشنیدند، لیکن سلیمان از سخن آن مور تبسم فرمود و دست به دعا برداشت؛ دانست که شکوه حقیقی نه در پایمال کردن ناتوان، بل در پاسداشت حرمت هر ذره از جهان است.

علم،

در دست قیصرها،

شمشیر می‌شد برای بریدن رگ‌ها،

زندان می‌شد برای محبس اندیشه،

و زنجیر می‌شد بر پای گرسنگان.

اما در وادی سلیمان،

دانش، زبانِ هم‌زبانی بود.

سپاهیان می‌تازند،

گرد و غبار تاریخ برمی‌خیزد،

کلاه‌خودها برق می‌زنند،

و زمین می‌لرزد از سمِ اسبان قدرت.

در این هیاهوی غران،

چه کسی به زیر پایش می‌نگرد؟

هیچ امپراتوری،

فریاد له شدن مورچه را نشنید؛

هیچ مستبدی،

به بیمِ بی‌خانمان‌ها گوش نسپرد.

اما او ایستاد؛

صدا را از عمق تاریکی خاک گرفت،

لبخند زد،

و دانست که آزمون بزرگ حاکم،

شنیدن نجواهای زیر پا مانده است،

نه طنین کرکننده‌ی شیپورهای دربار.