چون موسی آتش افروخت و به سویِ آن شد، ندا در آمد: ای موسی! منم آن که جز او معبودی نیست؛ پس عبادت کن و برایِ شکرگزاری، یادِ مرا خیمه برافراز. و از آن آتشِ دور، وحی بر او کرد که آن عصا را افکن — و عصا، بدرخشید و مار شد. نور، بر گرسنگی نازل شد و رحمتِ آشکارا. اما در برابرِ این نور، کاخی ایستاده بود که با نُه آیه‌یِ روشن، می‌دانست و انکار می‌کرد؛ یقین داشت و انصاف نمی‌آورد. «ظلم» و «علو» — ستمگری و سبقت‌جوییِ طبقاتی — دو سرِ یک نیزه‌اند: آن که ستم می‌کند، بر فرضِ برتریِ خود، و آن که برتری می‌جوید، از ستمِ خود می‌زاید. اینان گفته بودند: «هذا سِحْرٌ مُبِين»؛ زیرا که نام‌گذاریِ حقیقت به «سحر»، کهنه‌ترین تکنیکِ قدرت است: معجزه را جادو می‌نامند، مصلح را مفسد، و صدایِ رهائیِ مظلومان را توطئه‌یِ بیگانگان. حقیقتِ یقین‌شده اما، در کاخ نمی‌ماند؛ از کاخ می‌گذرد.

موسی،

در تاریکیِ شبِ تبعید،

آتشِ دوردستی دید —

و رفت که شاید اخگری،

بیاورد گرمایی برایِ خانه.

تبعیدها این‌اند:

هر که را از خانه براندند،

از درونِ آتش برمی‌گردد.

و فرعون،

با نُه آیه‌یِ روشن در دست‌ها،

گفت: «جادو».

بدان، برادرم،

که هیچ ستمگری «نمی‌داند» نمی‌داند؛

همه‌شان می‌دانند.

انکارِ آنان،

اعترافِ همراهِ دندان‌هایِ گره‌زده است:

یقین دارند،

و غرور،

گورِ گورشان می‌کند.

برچسبِ «سحر» را بردار،

زیرش همان نورِ گم‌شده است.