این آیات، آیاتِ قرآنی‌اند و کتابی مبین؛ هدایت‌گر و بشارت‌دهنده برایِ مؤمنان. خدایِ حکیم، نه کیفرها را بر ما می‌نازد، که «راه» را به ما می‌نماید: راهی که در آن، سعادتِ دنیا و آخرت، دو رویِ یک سکه‌اند، نه دو دشمنِ همیشگی. و نفسِ آدمی، به دوگاهی می‌گراید: یا در مکارتِ خویش، بدی‌هایِ خویش را آراسته می‌بیند؛ و یا در خشیتِ خدا، دیده بر حقیقت می‌گشاید. آنان که به دیدارِ آخرت یقین ندارند، اعمالِ زشتِ خویش را زیبا یافته و در آن شتاب می‌کنند؛ زیرا که افقِ آنان، افقِ «اکنونِ» مصرف‌زده است و افقِ «اکنون»، همیشه به سودِ اربابانِ اکنون تمام می‌شود. قرآن، این نابیناییِ ساختاری را با «بصیرت» درمان می‌کند؛ بصیرتی که بشارت است برایِ درماندگان و انذار برایِ آلِ ثروت و صرت.

آن‌ها،

به داغ‌هایِ خیابان،

برچسبِ «نظم» می‌زنند.

به چنگال‌زدنِ نان،

برچسبِ «توسعه».

به گرسنگیِ کودکی،

برچسبِ «مدیریتِ بودجه».

زبان،

نخستین سلاحِ سلطه است:

پیش از آنکه دیوار بسازد،

لغت می‌سازد.

پیش از آنکه چشمِ تو را کور کند،

نامِ کوری را «زیبایی» می‌گذارد.

اما وحی،

آن کتابِ «مبین»،

می‌آید تا به تو بگوید:

آنچه «زیباسازی» خوانده می‌شود،

در چشمِ معاد،

فقط «زینت» است؛

زینتی بر تنِ یک فاجعه.