عجب از آن دستگاهِ پروپاگاندا که در هر وادی از فریب، قدم می‌زند و از امری دم می‌زند که در عمل، هیچ بهره‌ای از آن ندارد! قرآن می‌فرماید: «شاعران» (آنانی که کارشان تنها تزئینِ دروغ است)، پیروانشان گمراهان‌اند. اینان، سفسطه‌گرانی‌اند که برایِ حفظِ ساختارِ سلطه، «منطق» را به مسلخِ «بیان» می‌برند. اما در سویی دیگر، جریانی برپاست که «کلمه» را به «عمل» گره زده است. این مؤمنانِ مجاهد، آنانی نیستند که در کنجِ عزلت، تنها به تسبیحِ صوری مشغول‌اند؛ بلکه آنان‌اند که در هنگامه‌یِ تهاجمِ نخبگانِ ستمگر، در برابرِ ظلمِ آنان «قیام» می‌کنند. آری، «انتصار» (دفاعِ پیروزمندانه پس از ستم‌دیدگی)، پایانِ داستانِ شعراء است. فرجامِ نیک، از آنِ پرهیزگاران است؛ آنان که نه در شعار، که در میدانِ عمل، حقیقت را به کرسیِ نشانده‌اند.

آن‌ها (شاعرانِ دربار)،

در هزارتوهایِ کلمه،

گم شده‌اند.

سخنی می‌گویند،

که هیچ‌گاه،

در خیابان‌هایِ زندگی،

قدم نمی‌زند.

اما،

«مؤمنانِ اهلِ عمل»،

آن‌ها که سقفِ خیال را،

با ستونِ واقعیت،

محکم کرده‌اند:

آنان تنها،

به وقتِ یورشِ ظلم،

صبر نمی‌کنند.

آن‌ها،

چون طوفان،

دوباره برمی‌خیزند.

این،

پایانِ «وعده» است،

و آغازِ «تغییر».