این وحی، نه برساخته‌یِ ذهنِ شاعرانِ درباری است و نه محصولِ سحرِ ساحران؛ بل کلامی است نازل‌شده از سویِ پروردگارِ جهانیان، که «روح‌الامین» آن را به قلبِ محمد (ص) آورده تا انذارگرِ توده‌ها باشد. نخبگانِ قدرت، مدام می‌پرسند: «چرا نشانه‌ای از جانبِ خدای‌شان نمی‌آورد؟» (آیه ۱۹۷). این، همان مطالبه‌یِ همیشگیِ «پوزیتیویست‌هایِ حاکم» است که می‌خواهند حقیقت را در آزمایشگاهِ منافعِ خویش حبس کنند. قرآن، این مطالبه را به چالش می‌کشد؛ زیرا حقیقت، ابژه‌ای برایِ تملکِ طبقاتِ ممتاز نیست، بلکه چراغی است که اگر در قلبی (با ایمانی از جنسِ عمل) بتابد، کاخ‌هایِ غرور را فرو می‌ریزد. این آیات، پرده از این حقیقت برمی‌دارد که حتی اگر وحی بر نخبگان نازل می‌شد، آن‌ها از سرِ تکبر و حفظِ منافع، آن را انکار می‌کردند؛ چرا که حقیقت، با ساختارِ وجودیِ مستبدان، ناسازگار است.

آن‌ها (نخبگان)،

به دنبالِ نشانه‌ای بودند،

نه برایِ باور کردن،

که برایِ «معامله کردن».

قرآن،

این «فرقانِ» عظیم،

آمد تا مرزها را بکشد:

مرز میانِ «کلمه برایِ سلطه»

و «کلمه برایِ آزادی».

روح‌الامین،

نه از میانِ تالارهایِ آینه‌کاریِ قصر،

که به قلبی ساده،

فرود آمد؛

تا به یادمان آورد:

حقیقت،

به طبقه و تبارِ کسی،

تعلق ندارد.