ابراهیم به قومِ خویش گفت: «اینان که می‌پرستید، چه ثمره‌ای برایِ جانِ شما دارند؟» او ریشه‌یِ بت‌پرستی را در «تکرارِ کورکورانه» دید؛ همان چیزی که طبقهٔ حاکم با نامِ «سنت» می‌فروشد. نوح، تنها در میانِ طوفانِ تکذیب، کشتیِ حقیقت را ساخت، حال آنکه بزرگانِ قوم، او را دیوانه‌ای می‌پنداشتند که نظمِ اجتماعی را برهم می‌زند. قومِ عاد و ثمود، در اوجِ قدرتِ مهندسی و ساخت‌و‌ساز، چنان در غرورِ تمدنیِ خویش غرق شدند که صدایِ مصلحان را «یاوه» شمردند. لوط، فریادِ هشدار بود در جامعه‌ای که انحراف را به قانونِ روابطِ خویش بدل ساخته بود. و شعیب، آنگاه که به «ترازوهایِ عادلانه» فرا می‌خواند، در حقیقت، نظامِ فاسدِ توزیعِ ثروت را هدف گرفت. این همه، یک حقیقت را فریاد می‌زنند: آنگاه که «مصلحتِ طبقاتی» بر «حقیقتِ الهی» مقدم شود، انحطاطِ تمدنی اجتناب‌ناپذیر است. انبیاء، نه مصلحانی برایِ گوشه‌هایِ عزلت، که مبارزانی برایِ اصلاحِ «ساختارهایِ زیستِ جمعی» بودند.

آن‌ها (نخبگان)،

همیشه در صفِ اولِ ردِ حقیقت‌اند،

چرا که حقیقت،

سهمِ آن‌ها از «سفره‌یِ قدرت» را،

کوچک می‌کند.

از ابراهیم تا شعیب،

فریاد یکی بود:

«عدالت،

نه یک امتیازِ اشرافی،

که یک حقِ عمومی است.»

آن‌ها (تمدن‌هایِ سنگی)،

کوه را تراشیدند،

تا قصرهایشان به آسمان برسد،

اما یادشان رفت،

که آسمان،

جایگاهِ تکبر نیست؛

جایگاهِ «حق» است.

نوح،

در کشتی‌اش تنها بود،

اما تاریخ،

با او بود؛

با آن‌هایی که «مصلحت» را به «حقیقت» نفروختند.