خدا به موسی فرمان داد تا به سویِ قومِ ستمکارِ فرعون رود؛ همانان که طغیان و استثمار را به دینِ خود بدل ساخته بودند. موسی از فشارِ سنگینِ این مأموریت و هراسِ از سرکوبِ سیاسی شکایت برد، اما خدا هارون را همراهِ او ساخت تا قدرتِ گفتمانِ حق، در برابرِ زبانِ فریبِ دربارِ فرعون، تنها نماند. در کاخ، موسی به فرعونِ «خدای‌انگاشته» دعوتِ عدالت داد، اما فرعون با حربهٔ قدیمیِ سیستم، او را به «ناسپاسی» متهم کرد: «آیا ما تو را پرورده نکردیم؟» این، زبانِ تمامیِ ساختارهایِ سرکوب است که می‌خواهند از «خدماتِ اجتماعی» ابزاری برایِ خفقانِ سیاسی بسازند. فرعون، سحر را به خدمت گرفت تا چشمانِ توده را فریب دهد، اما عصایِ موسی، آن «نشانه‌یِ عینیِ حق»، تمامِ بافته‌هایِ جادوییِ ایدئولوژیکِ آنان را بلعید. جادوگرانِ درباری که خود ابزارِ سرکوب بودند، با مشاهده‌یِ حقیقت، از چارچوبِ دستگاهِ ایدئولوژیکِ فرعون خارج شدند و به جنبشِ رهایی پیوستند. این، شکستِ قطعیِ «آپاراتوسِ پروپاگاندا»یِ حاکم بود؛ جایی که کارگزارانِ فریب، خود به افشاگرانِ حقیقت بدل شدند.

فرعون،

رویِ صندلیِ قدرت نشسته بود،

و از «پله‌هایِ بلندِ قصر» صحبت می‌کرد.

او به موسی گفت:

«تو را ما بزرگ کردیم!»

این،

رمزِ تمامِ دیکتاتورهاست:

اینکه به معترض بگویند،

«تو بدهکارِ مایی».

اما موسی،

با دستانی که گاه می‌لرزید،

عصایی داشت که،

قانونِ «خیر و شر» را عوض می‌کرد.

جادوگران،

در میانِ غبارِ فریبِ دربار،

حقیقت را دیدند،

و عصا،

آن‌چنان که بود،

دروغ‌هایِ سیستم را بلعید.

اینجا،

خطِ پایانِ «جادو»یِ حاکم است:

وقتی ابزارِ سرکوب،

به سلاحِ بیداری بدل می‌شود.