طا، سین، میم. این آیاتِ کتابِ آشکار است که حقیقت را عریان می‌سازد. ای پیامبر، گویی می‌خواهی جانِ خویش را در پیِ امتناعِ آنان از ایمان، به هلاکت افکنی؟ اندوهِ تو، اندوهِ انسانی است که حقیقت را می‌بیند و می‌بیند که چگونه نخبگان، آن را به مسلخِ توجیه می‌برند. اگر اراده‌مان بود، آیه‌ای از آسمان فرود می‌آوردیم تا گردن‌هایشان در برابرِ آن خاضع گردد، اما نظامِ عالم بر «اختیار» و «تجربه» استوار است. هرگاه پندی نو و تازه از سویِ خدایِ رحمان بر آنان نازل می‌شود، جز روی‌گردانی و استهزا، پاسخی ندارند. آنان حق را تکذیب کردند، اما به‌زودی خبرِ پیامدهایی که به آن ریشخند می‌زدند، آنان را دربرخواهد گرفت. آیا به زمین نمی‌نگرند؟ و به آنچه در آن از انواعِ گیاهانِ ارزشمند رویانده‌ایم؟ در این، نشانه‌ای است از پویاییِ حیات، اما اکثرِ آنان ایمان نمی‌آورند؛ چرا که ایمان، یعنی شکستنِ حصارِ منافعِ طبقاتی، و آنان هرگز به چنین هزینه‌ای تن نخواهند داد. خدایِ تو، هم غالبِ مطلق است بر ساختارهایِ قدرت، و هم در مقامِ رحیم، فرصتی دوباره برایِ بازگشت به عدالت می‌نهد.

اندوهِ تو،

یک بارِ سنگین نیست،

یک «جریان» است؛

جریانِ کسی که می‌بیند

مردمان،

در سایه‌یِ دیوارِ نخبگان،

از دیدنِ خورشیدِ حقیقت محروم‌اند.

آن‌ها تکذیب می‌کنند،

نه چون نمی‌فهمند،

که چون «فهمیدن»،

منافع‌شان را به چوبِ حراج می‌زند.

به زمین نگاه کنید!

به این رویشِ سبزِ گیاهان در خاک،

که از هیچ،

همه چیز می‌سازد.

اما آن‌ها،

حتی همین رویش را هم نمی‌بینند؛

چرا که چشم‌هایشان،

به جایِ آینه‌یِ حق،

به کیسه‌هایِ سکه دوخته شده است.

اندوه مخور،

که سنتِ تاریخ،

پیروزیِ «شوقِ رویش» است،

بر «سنگینیِ انباشت».