سلسله خوانش‌های انتقادی ـ اجتماعی قرآن کریم
سوره مبارکه شعراء (سوره ۲۶)
نقشه‌راهِ تحلیلی: تاریخِ مبارزاتِ اجتماعی و نقدِ دستگاهِ روشنفکریِ وابسته
درآمد:
این سوره، نه یک سلسله قصصِ تاریخیِ پراکنده، بلکه «آرشیوِ تجربیاتِ تاریخیِ انبیاء» در مواجهه با طبقاتِ حاکم است. سوره شعراء به ما می‌آموزد که «رسالت»، همواره با یک دستگاهِ پروپاگاندا (شعر و ادبیاتِ درباری) روبرو بوده که حقیقت را مسخ می‌کرده است. در این سوره، به دنبالِ تحلیلِ سازوکارِ «طردِ اجتماعی» انبیاء توسط نخبگانِ فاسد هستیم.
بخش اول: بحرانِ رسالت (آیات ۱ تا ۹)
تحلیلِ روان‌شناختیِ پیامبر در برابرِ «طردِ اجتماعی»؛ تبیینِ این نکته که حقیقت‌طلبی، هزینهٔ سنگینی از «انرژیِ روانی» را بر دوشِ کنشگرِ اجتماعی می‌گذارد.
بخش دوم: آرکی‌تایپِ استبداد؛ موسی و فرعون (آیات ۱۰ تا ۶۹)
بررسیِ دقیقِ دیالوگِ میانِ رهبرِ جنبشِ رهایی‌بخش (موسی) و حاکمِ مستبد (فرعون)؛ نقدِ انباشتِ ثروت و استفاده از طبقهٔ «سحر و جادو» (نظامِ رسانه‌ایِ وقت) برای سرکوبِ افکارِ عمومی.
بخش سوم: جامعه‌شناسیِ مقاومت در برابر نخبگان (آیات ۷۰ تا ۱۹۱)
بررسیِ داستان‌های ابراهیم، نوح، هود، صالح، لوط و شعیب. تمرکز بر اینکه چگونه «نخبگانِ یک جامعه» (الملا) همواره اولین کسانی هستند که در برابر تغییرِ ساختارِ عادلانه ایستادگی می‌کنند.
بخش چهارم: نقدِ دستگاهِ ایدئولوژیکِ حاکم (آیات ۱۹۲ تا ۲۲۷)
تمایزگذاری میانِ «کلامِ الهی» و «شعرِ تبلیغاتی»؛ نقدِ روشنفکران و هنرمندانی که در خدمتِ توجیهِ ستمِ طبقهٔ حاکم هستند و تبیینِ وظیفهٔ کنشگرانِ مؤمن و مبارز.
آماده‌سازی برایِ آغازِ اجراییِ سوره مبارکه «شعراء»؛ منتظرِ دستورِ شما برای اجرایِ «بخش اول» هستم.