آیا نمی‌نگری که پروردگارت چگونه سایه را گسترانیده است؟ و اگر می‌خواست، آن را ساکن می‌گرداند! خورشید را دلیلی بر حرکتِ آن قرار دادیم، سپس آن را اندک‌اندک به سویِ خویش بازمی‌ستانیم. اوست که شب را برایِ شما پوششی قرار داد و خواب را مایهٔ آرامش، و روز را زمانِ جنبش و برخاستن. و اوست که بادها را پیشاپیشِ رحمتش می‌فرستد، تا آبی پاکیزه از آسمان فرو فرستد؛ تا سرزمینی مرده را بدان زنده کند و آنچه آفریده‌ایم—از چهارپایان و انسان‌هایِ بسیار—را سیراب نماید. این آیات، ساختارهایی هندسی و منیفلد‌هایی در حالِ دگرگونی‌اند، اما بسیاری از مردم جز کفر و ناسپاسی بر آن نمی‌افزایند. میانِ دو دریا، برزخی نهادیم تا با هم درنیامیزند؛ مرزی که نفوذناپذیر است. ای کاش آنانی که در پیِ قدرت‌اند، در این نظمِ هستی می‌اندیشیدند که چگونه هر چیزی در مدارِ خویش، قوامِ کل را حفظ می‌کند. آنان که به جایِ این نشانه‌هایِ زنده، به پرستشِ مصنوعاتِ خویش می‌پردازند، حقیقت را در پستوهایِ تاریکِ جهلِ خویش دفن کرده‌اند، غافل از آنکه خدایِ رحمان، بر هر چه در آسمان و زمین است، آگاه و ناظر است.

سایه،

معادله‌ای است که در آن،

زمان به عددِ مکان در می‌آید.

اما چشمانِ سوداگر،

سایه را فقط در «ارزشِ زمین» می‌بیند.

آنان،

شب را «غیبتِ ثروت» می‌بینند،

و روز را «شکارِ منفعت».

اما قرآن،

سیستمِ باد و آب را،

یک «منیفلدِ زنده» می‌خواند.

جایی که خشکیِ جان،

با قطره‌ای از درکِ حقیقت،

سبز می‌شود.

بینِ دو دریا، برزخی است،

اما بینِ «وجدان» و «زر»،

دیواری است که ستمگران،

هرگز اجازه نمی‌دهند فرو بریزد.

هستی،

یک کارخانه نیست،

هستی،

یک آیه است؛

مگر می‌شود آیه را،

فقط به قیمتِ سکه‌ها خرید؟