ما به موسی کتابِ فرقان دادیم تا نورِ حقیقت را از ظلماتِ فریب جدا کند، و برادرش هارون را یاورِ او ساختیم تا این رسالت در قامتِ یک جریانِ اجتماعی استوار گردد. اما وقتی به سراغِ قومی رفتند که آیاتِ ما را تکذیب می‌کردند، آنان را به نابودیِ تاریخی گرفتار ساختیم. و نوح و قومِ عاد و ثمود و اصحابِ رس؛ اینان همگی الگوهایی از تکرارِ ستیزِ حق و باطل‌اند که عبرت‌هایی برایِ آیندگانِ خردمند نهادیم. ای انسان! آیا آن کس را ندیدی که «هواهایِ نفسانی» خویش را معبودِ خود گرفته است؟ آیا تو می‌توانی بر او وکیل باشی و او را از بندِ خویش برهانی؟ اینان گمان می‌کنند که همچون چهارپایان در بندِ غریزه‌اند، بلکه در گمراهیِ خویش از چهارپایان نیز پست‌ترند؛ چرا که چهارپا به فطرتِ خویش عمل می‌کند و اینان، عقل را در خدمتِ طمعِ خویش به بردگی کشیده‌اند. این ستیز، ستیزِ با یک فرد نیست؛ ستیز با «خدای‌انگاریِ میلِ شخصی» است که حقیقت را در آینه‌یِ کورِ خودبینی می‌بیند و هرگز راهی به سویِ واقعیت نمی‌یابد.

تاریخ،

یک جادهٔ تکراری است؛

موسی‌ها در پیِ آزادی،

فرعون‌ها در پیِ تثبیتِ بردگی.

و آن‌که «هوا» را خدا کرد،

دیگر چشم‌اش نمی‌بیند؛

او،

در آینه‌یِ خود،

فقط «خود» را پرستش می‌کند.

این «بتِ نفس»،

سهمگین‌تر از هر تندیسِ سنگی است؛

چرا که در نهان‌خانه‌یِ تصمیماتِ سیاسی،

عدالت را ذبح می‌کند،

به نفعِ شکم‌بارگیِ حاکمان.

آن‌ها،

از چهارپایان پست‌ترند،

چون چهارپا،

فطرت را نمی‌فروشد،

اما آن‌ها،

حقیقت را،

در پایِ خواسته‌هایِ حقیرِ خویش،

به مسلخِ تاریخ بردند.