فرقان، آن نیرویِ تمیز و قدرتِ تفکیک است که بر بندهٔ حق فرود آمده تا عالمیان را از بندِ اوهامِ گرانبها برهاند؛ تا او هشداردهنده‌ای باشد در میانهٔ میدانی که مدعیانِ قدرت، حقیقتی جز سراب نمی‌شناسند. اینان، همان مالکانِ زمین و زر، بر رسولِ حق خرده می‌گیرند: «چرا این رسول، طعامی ساده می‌خورد و در کوچه و بازار گام برمی‌دارد؟ چرا گنجینه‌ای از طلا برایش فرونامده و باغی پرمیوه در تصرف ندارد؟» این پرسش‌ها نه از سرِ پژوهش، که از کینهٔ طبقاتی است. آنان می‌خواهند رسول، یا فرشته‌ای مجرد باشد که از جنسِ فقر و رنجِ آنان نیست، و یا پادشاهی ثروتمند که منطقِ معامله‌اش با ثروتِ آنان همخوان باشد. اما حق، از این مرزهایِ برساختهٔ طبقاتی عبور می‌کند؛ ستمگران، این پیامِ رهایی‌بخش را «افسانهٔ پیشینیان» می‌نامند و به کذب می‌کشانند، غافل از آنکه روزِ تصفیه، نزدیک است و آن‌گاه که شعله‌هایِ دوزخِ حقیقت، بساطِ توجیه‌گری‌شان را درهم بپیچد، هیچ پناهی برایِ آنان که «هواهایِ نفسانی» را معبودِ خویش کرده‌اند، نخواهد ماند.

آن‌ها،

به دنبالِ «معجزه» در بسته‌بندیِ طلا بودند!

پیامبری که نان می‌خورد،

در کوچه راه می‌رفت،

و شبیه به «ما» بود،

توهینی بود به ابهتِ پوشالی‌شان.

آنان،

از حقیقتِ برهنه می‌ترسیدند،

چرا که حقیقت،

همیشه ساده است و بی‌تاج‌وتخت.

می‌گفتند: «چرا فرشته‌ای نیست؟»

و این تنها بهانه‌ای بود،

برایِ نادیده گرفتنِ نانِ خالیِ مردم،

برایِ نادیده گرفتنِ بیداریِ وجدان.

آن‌ها، «هوا» را پرستیدند،

و وقتی حقیقت آمد،

گفتند: «این افسانه است.»

و تاریخ،

چون شعله‌ای در انتظارِ خشک‌کردنِ این همه جهل،

در افقِ آینده،

دهان گشوده است.