فرقان، آیینِ جداسازی است؛ نه کتابی برای کنجِ طاقچه‌ها، که شمشیری برای بریدنِ بندهایِ اوهام و بت‌واره‌هایِ زرین. سورهٔ فرقان، روایتِ سنگ‌اندازیِ تبهکاران در مسیرِ جریانِ حق است؛ آنان که می‌پندارند حقیقت باید با معیارهایِ قدرتِ ایشان همخوان باشد، و چون پیامبر را از جنسِ خویش و بی‌گنجینه دیدند، تکذیب‌اش کردند. این سوره، گزارشِ یک استحاله است؛ استحاله‌ی انسان از موجودی متفکر به بنده‌ی خواهش‌هایِ نفسانی (هوی). نبردِ اصلی در این سوره، نبردِ «نورِ هستی» با «تاریکیِ انباشت» است. فرقان، مانیفستِ «عبادالرحمن» است؛ آنان که نه با خشم در زمین راه می‌روند و نه با تکبر در پیِ استعلا هستند، بلکه در میانهٔ میدانِ تضادها، سنگرِ صبر و اصلاح را پاس می‌دارند. این کتاب، سندی است بر این حقیقت که طبیعت، کتابی باز است و جهان، منیفلدِ لایزالی از نشانه‌ها برای آنانی که عقل را از بندِ عادت رهانیده‌اند.

کیستند اینان؟

که در شهرِ فریادهایِ بلند،

آرام قدم برمی‌دارند؟

نه بندگیِ زر را گردن نهاده‌اند،

و نه بندگیِ خویشتن را.

عبادالرحمن،

شوالیه‌هایِ تواضع در میدانِ شیشه‌ایِ شهرند؛

آن‌ها که وقتی جهل، تازیانه می‌کشد،

«سلام» می‌گویند.

آنان که شب،

نه زمانِ غفلت،

که زمانِ استراتژیِ اندیشیدن است.

سرمایه،

آن‌ها را به اسراف یا بخل نمی‌کشد؛

آن‌ها در تعادلِ ایستاده‌اند،

درست آنجا که زمینِ لرزانِ سیاست،

پایِ هر «من»ی را می‌لرزاند.

فرقان،

تیغی است برایِ دریدنِ پرده‌هایِ فریبِ «من»،

تا «ما»یی دوباره،

در محضرِ حق طلوع کند.