هان ای اهل ایمان و ای برپادارندگانِ میزان! زیردستان و بردگانتان و نیز کودکانی از شما که هنوز به حدّ بلوغ و ادراک نرسیده‌اند، باید در سه هنگام برای ورود به خلوتگاهتان رخصت طلبند و اذن گیرند: پیش از نمازِ بامداد که هنوز بستر نگستریده، و به گاهِ نیمروز که جامه‌ها از تن فرومی‌نهید و حرارتِ روز می‌شکند، و پس از نمازِ خفتن که هنگامِ خواب و استراحتِ شبانگاهی است؛ که این سه هنگام، سه خلوت و زمانِ پرده‌پوشی برای شماست؛ و بیرون از این سه وقت، نه بر شما و نه بر آنان گناهی نیست که بر یکدیگر آمدوشد کنید، که این گردشِ روزمرهٔ زندگی است و خداوند این‌چنین آیات خویش را برای شما روشن می‌گرداند، که او دانای سنجیده‌کار است. و چون اطفالِ شما به سالیانِ احتلام و بلوغ قدم نهادند، باید همچون بزرگسالان در هر وقت اذن طلبند و حرمتِ پرده‌ها نگاه دارند. و بر زنانِ سالخورده و فرونشسته‌ای که دیگر امیدِ ازدواجی در سر ندارند، باکی نیست که روپوش‌های بیرونی فروگذارند، مشروط بر آن‌که زینت و پیرایه‌ای را به خودنمایی آشکار نسازند؛ هرچند عفت‌ورزی و پوشش برای آنان پسندیده‌تر است و خدا شنوای داناست. نه بر نابینا تنگنا و گناهی است، نه بر لنگ و زمین‌گیر حَرَجی، و نه بر بیمار ملامتی؛ و نه بر شما حرجی است که از خانه‌های خود، یا خانه‌های پدران، مادران، برادران، خواهران، عموها، عمه‌ها، دایی‌ها، خاله‌ها، یا خانه‌هایی که کلیدهایش در امانتِ شماست، یا سرای دوستانِ یکدلی‌تان طعام خورید؛ چه با هم و مجتمعاً بر سرِ یک خوان نشینید و چه به تنهایی لقمه برگیرید. و چون به خانه‌ای درآیید، بر یکدیگر سلامی آکنده از برکت و پاکیزگی از جانبِ خدا فرستید. مؤمنانِ راستین تنها آنانند که به خدای بی‌همتا و فرستاده‌اش گرویده‌اند، و چون در کاری خطیر و جمعی با رهبرِ جامعه گرد آیند، هرگز بی‌رخصتِ فرمانده میدانِ تعهد را فرونمی‌گذارند؛ همانا کسانی که از تو اذن می‌طلبند، ایمان‌آورندگانِ به خدا و پیامبرند؛ پس چون برای کاری ضروری از تو رخصت خواهند، هر که را مصلحت دیدی اذن ده و برایشان آمرزش جوی که خدا آمرزنده و مهربان است. و مبادا ندای پیامبر را در میانِ خویش چون فریادزدنِ عادیِ خود بر یکدیگر پندارید! به یقین خداوند آن منافقان را که دزدانه و در پناهِ سایه‌ها از صفوفِ مسئولیت می‌گریزند و پنهان می‌شوند نیک می‌شناسد؛ پس آنان که از فرمانِ حق سرپیچی می‌کنند باید برحذر باشند که فتنه‌ای بنیان‌کن یا عذابی دردناک بر سرشان فرود آید! آگاه باشید که آنچه در آسمان‌ها و زمین است از آنِ خداست؛ او از حقیقتِ احوال و مواضعِ کنونی‌تان باخبر است، و روزی که همگان به سویش بازگردانده شوند، آنان را از ژرفای اعمالشان آگاه خواهد ساخت، که خدا به هر پدیده‌ای بی‌اندازه داناست.

انقلاب،

از آستانهٔ اتاقِ خواب آغاز می‌شود!

کودک را بیاموز،

و غلام را آگاه کن:

در این سه هنگام، حریمِ خلوتِ انسان مقدس است؛

آزادی یعنی حقِّ پنهان‌بودن از چشم‌ها.

سپس به کوچه بیا!

دیوارهای انزوا را ویران کن؛

کوری، بیماری، لنگش،

داغِ ننگِ طردشدگان نیست!

سفره‌ها را یکی کنید؛

نابینا را بر صدر بنشانید،

و با رنج‌دیدگان هم‌کاسه شوید.

ننگ بر آن اشرافیتی که با دست‌های پینه‌بسته هم‌غذا نمی‌شد!

جامعه، یک سفرهٔ بی‌مرز است؛

سلام کنید بر خودتان،

سلامی از برکت و برابری.

اما در میدانِ پیکار و ساختن،

انضباط، روحِ بقاست.

بنگرید به خائنانی که چون موش‌های کور،

در پناهِ شانه‌های دیگران می‌خزند،

از صفِ تصمیم می‌گریزند،

و سنگر را بی‌صدا رها می‌کنند!

نفرین بر گریزِ بزدلانه از تعهداتِ رهایی‌بخش؛

آنان که فرمانِ قسط را دور می‌زنند،

جامعه را به کامِ طوفان‌های سهمگین می‌کشانند.

آسمان و زمین گواه است:

هیچ فراری، از مدارِ حسابِ نهایی پنهان نخواهد ماند!