یادداشت

### سکینتِ حیات

نوزاد خفته در گهواره، آرام

چون گلِ سرخی، میانِ باغِ ایام

پدربزرگ نشسته، با نگاهی ژرف

بر این طفلِ نو، در این عالمِ پر حرف

صدایِ نفس‌هایش، موسیقیِ ناب

جهان را داده از غوغا، کمی تاب

نگاهِ او، پر از مهر است و از نور

چو آیینه‌ی حق، بی ادعا و دور

از این سکون و آرامشِ محضِ او

حیاتِ جاودان آید به جانِ او

همه آرام، در این صبحِ نوین

شکرِ هستی، جاری است اندر این بین

به هر لبخندِ او، شادیِ جان فزاست

این طفلِ کوچک، نشانی زِ خداست

پدربزرگ گوید: «ای نورِ پدید

زندگی از این نگاهِ تو، دمید.»