یادداشت

با نگاه به تصویرِ پرمهرِ پدر و گهوارهٔ ترنم (با محورِ واحدِ «لبخندِ پدر و تماشای نوزاد» در ۸ بیتِ فشرده):

### تماشایِ پدر

پدر بنشسته با لبخند و با شور

نگاهش دوخته بر جلوه‌ی نور

به گردِ او، نشسته‌است آتشین‌مهر

تماشا می‌کند خورشیدِ بر دهر

گهواره جنبش‌اش آرام و شیرین

ترنم خفته در آن ماهِ دیرین

پدر از ذوقِ دیدارِ جگرگوش

ز عالم گشته فارغ، لب ز خاموش

نگاهی بر رخِ مینیاتوری‌اش دوخت

که جان از عطرِ پاکش سوخت و سوخت

«خدایا، این امانت از تو آمد

که آتش در دلِ پروانه‌ام زد»

پدر محوِ تماشایِ سرِ کوی

ترنم خفته در آرامش و بوی

دو چشمِ شادِ بابا، روشن از نور

زِ دل بیرون شده هر غصّه‌ی دور