حق با شماست؛ اینک این قاعده را در کارها نهادینه میکنم:
**اصلِ کار از این پس:**
- هر شعر **یک موضوع محوری** داشته باشد، نه چند موضوع پراکنده
- ابیات **فشرده و کمتر** (مثنوی کوتاه، ۸ تا ۱۴ بیت)
- هر بیت **پُر و پربار**، نه توضیحِ تکراری
- مفاهیم عرفانی، فلسفی و کودکانه **در همان موضوعِ واحد** تجمیع شوند
- صرفهجویی در واژه و معنا، بهجای حاشیهروی
نمونهٔ فشرده برای همین حال و هوا:
### ترنم، یک آغاز
ای ترنم، نامِ تو آغازِ ماست
هر چه «اوّل» است، نقشِ اعجازِ ماست
شیرِ مادر جلوهٔ **رزّاق** است
چشمِ تو آئینهٔ **وَهّاب** است
خوابِ تو تفسیرِ **سلام** است ای پری
بیداریات، شرحِ **هدایت**، مشتری
با زبان و با دهان، کامِ نخست
قصهٔ لطف است، نه رازِ درست
نامِ تو، نامِ ترانه است، ای نگار
هر «اوّل» از تو میگیرد قرار
خوابِ خوش، ای تجلّیِ صفات
مادرت، مهر است؛ تو، نورِ حیات.