یادداشت

### مقامِ محو و صحو

دوش از فروغِ رویِ او، پروای خویشتنم نبود

یک‌باره سر رفت از کف و ذکری ز جان و تنم نبود

بر باد رفت آن نام و نشان، کثرت به یک تجلی بسوخت

در موج‌خیزِ بحرِ فنا، اندیشهٔ وطنم نبود

چون موجِ سرگردان به خود، بی‌خویش در بحرِ وصال

گم گشتم و در آن میان، پروای ما و منم نبود

صحوی دگر بخشید ساقی، بازآورد از عدمم

هرچند در این مستی و هشیاری، راهِ سخنم نبود

این بار چشمم باز شد، عالم همه رخِ او بدید

در هر جمالی جلوه کرد، آن‌جا که جان و تنم نبود

دوشینه رفتم بی خودم، امروز بازآمده‌ام

با خلق و حق آمیختم، آن کفرِ بت‌شکنم نبود

عارف چه می‌جوید دگر از محفلِ کثرت‌پرست؟

چون در مقامِ صحوِ دل، اندوهِ زهد و شکنم نبود