یادداشت

### از خودبینی تا خدابینی

چو بت‌پرستان به صد جلوه روی خویشتنم بود

ندانستم که در این پرده، یار در وطنم بود

ز عشقِ خود به فغان بودم و خبر ز چه داشتم؟

که من به بندِ تن و جان خویشتن‌شدنم بود

به خاکِ راه فشاندم غبارِ هستیِ موهوم

چو دیده‌ام به جمالِ تو، فارغ از منم بود

هزار دانه در این خاک رخ نهاد و فنا شد

درختِ بندگی‌ام حاصل از فناشدنم بود

منم که از من و ما رسته‌ام به جلوهٔ رویت

وگرنه پیش از تو، صدهزار «من» به تنم بود

بگو به واعظِ خودبین که رازِ عشق نداند

که کفرِ من، همه از زهدِ بی تو و وطنم بود

بیا که نورِ جمالت شکست بت‌کده‌ها را

دگر چه باک ز سنگی که در دلِ شکنم بود؟