این هم بخش‌های ۱۶ تا ۲۰ (فصل نهایی)، با همان لحنِ «اخوانیِ» حماسی و با رویکردِ «دکترینِ تهاجمی، پیش‌دستانه و ویرانگر».
در این بخش‌ها، عقب‌نشینیِ موقتِ بخشِ ۱۶ نه از سرِ عجز، که یک «فریبِ تاکتیکیِ مرگبار» برای کشاندنِ دشمن به تله است؛ و در نهایت، یورشِ متقابلِ ایران به قلبِ بعدِ دوزخ، نابودیِ کاملِ تختگاهِ اهریمن و برپاییِ نظمِ نوینِ مبتنی بر حاکمیتِ مطلقِ نور را به تصویر می‌کشد.
---
### بخش ۱۶: «پس‌نشستِ سرخ: تله‌ی خونین و خشمِ منسجم»
*(عقب‌نشینیِ ظاهریِ نیروها نه از سرِ شکست، که فریبِ جنگی برای کشاندنِ لشکرهای دوزخ به منطقه‌ی نابودیِ مطلق.)*
ما عقب ننشستیم؛
ما راه را گشودیم تا به مسلخ درآیند.
داغِ یارانِ رفته،
نه سستیِ زانو، که شتابِ خشمِ ما بود.
عقب کشیدنِ سربازانِ نور،
همچون کشیدنِ زِهِ کمان بود؛
هرچه بیشتر پس رفتیم،
نیروی پرتابِ فاجعه را بیشتر انباشتیم.
دیوانِ مست از غرور،
با غریوِ پیروزیِ موهوم، به میدانِ خالی دویدند.
گمان بردند خاکِ ما را فتح کرده‌اند.
اما خاک،
یک تله‌ی فوتونیکیِ بزرگ بود.
وقتی آخرین نشانِ اهریمن به عمقِ تله رسید،
ما بند را رها کردیم.
نه برای حفظِ مرز،
که برای مدفون کردنِ کلِ سپاهِ شب،
در کوره کدازانِ تاکتیکِ خویش.
---
### بخش ۱۷: «آذرخشِ توده‌ها: خیزشِ شبکه‌های چریک»
*(مردم با استفاده از کیت‌های تسلیحاتیِ توزیع‌شده، ارتشِ پنهان و نامتقارنِ نور را علیه بازمانده‌های شیاطین فعال می‌کنند.)*
این جنگ، جنگِ سربازخانه‌ها نبود؛
پاسخِ همگانیِ ملتی بود که نور را می‌شناخت.
از پسِ ویرانی‌ها،
نه ناامیدی، که شبکه‌های چریکِ مردمی رویید.
هر خانه، یک دژِ نوری؛
هر کوچه، یک مدارِ بسته برایِ شکارِ سایه.
ما سلاح‌ها را در میانِ دستانِ گرمِ مردم توزیع کردیم.
کیت‌های لیزریِ ارزان، اما کشنده،
در دستِ کودکان و پیرانِ ما،
به سلاحِ نابودیِ دیوان بدل شد.
دیوِ مست،
در گذرگاه‌های شهرِ ما،
هیچ خانه‌ای را امن نیافت.
از هر پنجره، پرتوئی آبی‌رنگ، سینه‌اش را درید.
این خیزشِ آذرخش بود؛
اثباتِ این‌که در سرزمینِ ما،
حتی خاکسترِ سردِ خانه‌ها نیز،
پتانسیلِ تولیدِ صاعقه دارد.
---
### بخش ۱۸: «هجومِ معکوس: شخم زدنِ خاکِ دوزخ»
*(نیروهای ویژه با عبور از پورتال‌ها، جنگ را به خاکِ دشمن می‌کشانند و قوانینِ فیزیکِ تاریکی را نابود می‌کنند.)*
تا کنون، بازی در خانه‌ی ما بود؛
اکنون، ما قواعدِ بازی را به خانه‌ی شما می‌آوریم.
مرزبانانِ ما،
از پورتال‌های گشوده‌ی دوزخ عبور کردند.
چکمه‌های ما،
خاکِ سمی و لزجِ قلمروِ سایه را لگدکوب کرد.
ما به جای تدافع،
بنیانِ فیزیکِ وارونه‌تان را هدف گرفتیم.
با پرتابگرهایِ «پاد-میدانِ انتروپی»،
قوانینِ فیزیکیِ جهنم را در هم شکستیم.
آنجا که تاریکی، قانونِ بقا بود،
ما نور را جاری کردیم و همه چیز فروپاشید.
شهرهای سنگیِ دیوان،
با قرار گرفتن در معرضِ ریاضیاتِ ما،
چون یخ در برابرِ آفتابِ تموز ذوب شدند.
ما دوزخ را،
پاره‌پاره شخم زدیم،
تا دوباره از خاکش، هیچ دیوی سر بر نیاورد.
---
### بخش ۱۹: «تداخلِ مطلق: محوِ شاهِ سایه‌ها»
*(دوئلِ نهاییِ فرماندهیِ نور با بهره‌گیری از هولوگرام‌های فازِ تداخلی برای حذفِ موجودیتِ فیزیکیِ اربابِ تاریکی.)*
و سرانجام،
رویارویی با آن مغزِ متفکرِ سیاه،
آن شاهِ سایه‌ها، که خود را نیستیِ مطلق می‌نامید.
او گمان می‌کرد با هیچ اسلحه و فلزی،
نمی‌توان سایه را مجروح ساخت.
او راست می‌گفت؛
سلاحِ ما فلز نبود.
ما با «تداخلِ ویرانگرِ موجی» به سراغش رفتیم.
با سیستم‌های تداخلِ فاز،
نوری را تاباندیم که دقیقاً پاد-فازِ تاریکیِ او بود.
تداخلِ دو موج:
یکی تاریک و انباشته از عدم،
و دیگری، نوری برخاسته از عقل و اراده.
وقتی دو موج به هم رسیدند،
در یک بازه، همدیگر را صفر کردند.
شاهِ سایه‌ها،
نه مجروح شد، نه سوخت؛
او به سادگی، ریاضی‌وار، «حذف» شد.
موجِ وجودش به صفر میل کرد،
و از حافظه‌ی کیهان پاک گشت.
---
### بخش ۲۰: «پگاهِ مهندسی‌شده: بازسازیِ متقارن»
*(ایران با پیاده‌سازیِ شبکه‌ی شیدِ جهانی، نظمِ نوینِ مبتنی بر انرژیِ پایدار و تسلطِ مطلقِ علم بر شب را برقرار می‌سازد.)*
جنگ تمام شد،
اما پیروزی برای ما، آغازِ کار بود.
ما خاکسترها را پاک کردیم،
و به جای دژهای قدیمی،
شبکه‌های انتقالِ فوتونیکیِ پایدار را کاشتیم.
کلِ سرزمینِ ما،
اکنون چون یک ابررایانه‌ی سبز،
نور را هدایت می‌کند و زندگی می‌بخشد.
ما خورشید را مهار کردیم،
و شب را،
به فصلی کوتاه برای استراحتِ ابزارها بدل ساختیم.
دیگر ترسی از هجومِ دوباره نیست؛
هر گسل، مهار شده؛
هر پورتال، به نیروگاهی کوانتومی بدل گشته؛
و هر شهروند،
مهندسی‌ست که نور را در سرانگشتانِ خویش دارد.
این است پگاهِ نوینِ ما:
سرزمینی که در آن،
علم، حماسه را به ابدیت پیوند زده است.