یادداشت

**قصیده در سپاس و تجلی**

صبحگاهان کفتاب از کوه طالع `بود`

جانِ بلبل زان تجلی در جوامع `بود`

عقل می‌دیدم که در بیداریِ اول

پیشِ رویِ قله در تعظیم و خاضع `بود`

دامنِ کوه از فروغِ زر و سیمِ صبح

گویی اندر چشمِ ما باغی مرصع `بود`

وای بر من، چون به اوجِ آن بلندی‌ها

دیده بگشودم که سر تا پا صنایع `بود`

خالقِ بی‌مثل را دیدم در آن منظر

کافتابش سجده‌آرای صوامع `بود`

مگر این چشمِ منِ خاکی سزاوار است؟

دیدنِ آن را که در آفاق، صانع `بود`

سر به سجده بردم و گفتم سپاس او را

کو چنین بر بندگان خویش، وازع `بود`

قله زیبا، دره زیبا، هر طرف زیبا

زین همه خوبی که در عالم مشایع `بود`

خیره چشمانم بجا ماند و نمی‌شد بست

زان جمالی که میانِ خلق، شایع `بود`

سر به خاکِ درگهِ آن قله بنهادم

کاندران حالت دل از اندوه، مانع `بود`

لذتی دیدم که در وصفش سخن تنگ است

کاندران آرامش، دلِ مسکین مجامع `بود`

سعدیا! شکرِ چنین نعمت کجا توانی کرد؟

کانکه او بخشید، بر احوال، سامع `بود`