شهیدِ همهٔ عصرها
امام حسین،
شهیدِ یک قوم نبود، شهیدِ تمامِ تاریخ بود؛
در تمامِ زمین، و در تمامِ زمان.
در کربلا کودکی چون علیاصغر داشت، تا کودکان بدانند کرامتِ انسان سن نمیشناسد.
جوانانی چون قاسم و علیاکبر داشت، تا جوانان بدانند شجاعت، تنها در قدرتِ بازو نیست، در وفاداری به حقیقت است.
پیرمردی چون ظهیر داشت، تا سالخوردگان بدانند راهِ حق پایانِ عمر نمیشناسد.
زنانی چون زینب داشت، تا تاریخ بداند پیامِ خون بیرسالتِ آگاهی زنده نمیماند.
و یادِ امالبنین، که مادرانه چهار فرزند را در راهِ ایمان تقدیم کرد، تا عشق معنای دیگری بیابد.
مردانی چون حر داشت، تا همهٔ انسانها بدانند راهِ بازگشت هرگز بسته نیست، و توبه میتواند سرنوشت را دگرگون کند.
پس کربلا تنها یک نبرد نبود؛
کاروانی بود از کودک و جوان، از پیر و زن، از مرد و آزاده؛
نمونهای از تمامِ انسان.
از همین رو فتحِ حسین، فتحِ سرزمینها نبود؛
فتحِ قلوب بود، فتحِ افکار بود.
در سیاست، معیارِ عدالت شد؛
و در دیانت، معیارِ اخلاص.
قرنها گذشت، امپراتوریها فرو ریختند، تختها شکستند، پرچمها تغییر کردند،
اما نامِ حسین همچنان در دلها جاری ماند؛
زیرا آنکه برای حقیقت قیام کند، از مرزِ زمان عبور میکند،
و شهیدِ یک روز نمیشود،
شهیدِ همهٔ عصرها میگردد.