یادداشت

عنوان: سرودِ آفتاب (با الهام از لحن تلاوتی سوره شمس)

وَالشَّمسِ و نورِ روشنش

که جان دهد به بودنش

وَالقَمَرِ در شبِ صبور

که می‌نهد آرام و نور

وَالنَّجومِ در آسمان

که می‌درخشند بی‌امان

وَالصُّبحِ وقتی می‌دمد

دلِ شبِ تاریک کَند

وَالرِّیحِ وقتی می‌وزد

غبار از دل می‌زداید

وَالسَّحابِ در حرکت

نویدِ باران، برکت

وَالمَطرِِ نرم و روان

حیات می‌ریزد به جان

وَالبَحرِِ ژرفِ بی‌کران

که راز دارد در نهان

وَالجَبَلِِ ساکن و بلند

که می‌ستاید بی‌گزند

وَالأَرضِِ مادرِ زمین

که می‌پروراند این چنین

إِنَّ الطَّبیعَةَ آیَةُ

فیها الحَیاةُ و الرَّحْمَةُ