یادداشت

قسم به صبحِ روشنِ امید،

قسم به نمازِ صبحِ علی، که وقفِ رهایی بود.

قسم به آن دمی که کودکانِ میناب، چشم گشودند،

و نورِ زندگی را در نگاهِ معصومشان دیدند.

قسم به سفره‌یِ پرمهرِ صبحانه،

که عطرِ عشق و مهربانی در آن پیچیده بود.

قسم به لباس‌هایِ نو، که بویِ طراوت می‌دادند،

و شوقِ آموختن در دل‌هاشان افروخته بود.

قسم به کوله‌پشتی‌ها، که پر بودند از دانش،

از کتاب‌هایی که دریچه‌یِ جهانی دیگر بودند.

قسم به برنامه‌یِ صبحگاهیِ مدرسه،

که همهمه و خنده‌هایشان، آوازِ زندگی بود.

قسم به زمینِ دبستانِ میناب،

که شاهدِ رویشِ غنچه‌هایِ امید بود.

قسم به معلمانش، که با عشق، بذرهایِ دانایی می‌کاشتند،

و در دلِ این کودکان، آرزوهایِ بزرگ می‌پروراندند.

این‌ها همه گواه و شاهدند... بر مظلومیت و پاکی‌شان.

یادشان جاودانه و راهشان پر رهرو باد.