نوشتن یک مثنوی که از دوران کودکی و بلوغ تا رسیدن به استقلال و خودباوری (تولید فکر و استقلال فردی) را روایت کند، سفری است از تاریکی به نور و از وابستگی به آزادی.
در ادامه، این مسیر را در قالب چند بیت مثنوی برای شما سروده‌ام:
---
در وصفِ سفرِ جان
به نامِ آن که جان را بخشید نور
به ریشه‌ی وجود، جانی شکوفه کرد
میانِ کودکی، با دلِ ساده
چو پروانه‌ای در باغِ بی‌زاده
زِ خواب و بیداری، با خود درگیر بود
جهان در چشمِ او، مبهوت و حیر بود
چو آمد فصلِ بلوغ و آتشِ خوی
زِ شورِ نوجوانی، شد نغمه‌ی کوی
نمو یافت آن خِرَد در جانِ ما
چو دردی که رود از دلِ گدا
زِ جانی تازه، شد جان بر لب آمد
شکوهِ خرد از ریشه‌ی شب آمد
به جست‌وجویِ خود، راهیِ سفر شد
که از بندِ تکرار، رها و بی‌خبر شد
زِ هر چه گفته‌اند، گردید جدا
به دنبالِ حقیقتی، در جست‌وجا
به جان، خود را بنا کرد از نوی
چو صیادی که شد از بند، رهایی
به ثمر رسید آن فکرِ پرگستر
چو درختی که شد از ریشه‌ی مستر
به استقلال، فرود آمد به اوج
که از خود ساخته، شد جان، در اوج
چو خورشیدی که بر جهان بتابد
به خود، خود را به اوج، بازآورد
---
تحلیل کوتاه ساختار شعر:
۱. بخش اول (کودکی): با تصویر پروانه و باغ، معصومیت و بی‌خبری از جهان را نشان دادم.
۲. بخش دوم (بلوغ): با استعاره‌ی «آتش خوی» و «درد»، آشفتگی، تغییرات جسمی و روانی و شروع شکوفایی خرد را توصیف کردم.
۳. بخش سوم (جست‌وجو و استقلال): با استفاده از مفاهیمی مثل «جدا شدن از گفته‌های دیگران» و «بنا کردن خود»، مرحله‌ی گذار از تقلید به تفکر مستقل را آوردم.
۴. بخش چهارم (تولید و اوج): در نهایت با تصویر درخت و خورشید، رسیدن به مرحله‌ای که انسان می‌تواند با فکر خودش (تولید) و اراده‌ی خودش (استقلال)، جایگاهش را در جهان بسازد، به تصویر کشیدم.