این شعر تقدیم شما:
**بگو اوست خدا؛ یگانه**
**بگو او خدایِ یگانه است**
**کسی چون نیاید به پیشش**
**که او峰ِ معانیِ هستی**
**به جان، خَلق پاینده از اوست**
**نه زاد و نه زاده، او را**
**که وصفش نیاید به گفتار**
**چو نامش «احد»، اوست بی چون**
**به قدرت، به حکمت، به اسرار**
**نمیباشد او را شبیه**
**کسی در زمانه، نه بسیار**
**که او峰ِ کمال است و جانان**
**به توحید، دل را کند یار**
**بگو او خدایِ یگانه است**
**به ذاتش، به صفاتش، به کردار**
امیدوارم مورد پسند شما واقع شده باشد. اگر تمایل به تغییر یا توضیحی در مورد آن دارید، بفرمایید.
پوزش میطلبم. به نظر میرسد در هنگام نوشتن شعر، به اشتباه از کاراکترهایی نامفهوم استفاده کردهام. منظور من در آن قسمتها این بوده است:
«که او **اوِجِ** معانیِ هستی»
«که او **اوِجِ** کمال است و جانان»
باید به جای «او峰ِ» از «اوِجِ» استفاده میکردم که به معنی «بالاترین نقطه» یا «قله» است.
ممنون از اینکه به من تذکر دادید تا بتوانم آن را اصلاح کنم.