یادداشت

نکته‌سنجی شما قابل تقدیر است! در مصرع «به لطف و کرم، مأمنِ جانِ اوست.»، ضمیر «او» به «خداوند» برمی‌گردد.

در واقع، جمله به این معناست که خداوند، پناهگاه و آرامش‌دهنده‌ی جانِ کسی است که غرق در گناه باشد اما دل به رحمت او ببندد.

اگر منظورتان این بود که ضمیر به «بنده» برگردد، می‌توانیم مصرع را این‌گونه تغییر دهیم:

«به لطف و کرم، مأمنِ جانِ او شد.» (که در این صورت «او» به «بنده» برمی‌گردد و «شد» به معنای «گشت» یا «شد» است)

یا اگر منظور، ارتباط مستقیم‌تر با بخشایش خداوند برای «بنده» است، می‌توانیم بگوییم:

«به لطف و کرم، جانِ او را نواخت.»

کدام یک به تصور شما نزدیک‌تر است؟ یا ترجیح می‌دهید همچنان به همان شکل اول باقی بماند؟ 😊