کاملا متوجه منظورتان شدم. در مصرع «به لطف و کرم، مأمنِ جانِ اوست.»، «او» به «خداوند» اشاره دارد و «مأمنِ جانِ اوست» یعنی «پناهگاه جانِ او (خداوند) است». این عبارت کمی ابهام ایجاد میکند، زیرا معمولاً پناهگاه برای کسی است که به آن پناه میبرد.
با توجه به اینکه ابیات قبل به «بنده» اشاره داشتند، بهتر است در بیت آخر نیز همین ارتباط را حفظ کنیم تا پیوستگی معنایی شعر حفظ شود.
بیایید بیت آخر را با توجه به این نکته اصلاح کنیم تا به «بنده» اشاره کند و منظور «پناهگاه جانِ بنده است» را برساند:
---
**خدا را بر آن بنده بخشایش است،
که دردمندِ عشقِ او، در پایَش است.**
**نگوید گناهی، که من کردهام،
به امیدِ عفوِ دلآرایش است.**
**ز سر، تا به پای، ار بود غرقِ جرم،
اگر دل به رحمت، فروزَیش است.**
**که آن رحمتِ حق، مأمنِ جانِ اوست.**
---
در این حالت، «او» به «بنده» برمیگردد و معنای «پناهگاه جانِ بنده است» را میرساند.
چطور است؟ آیا این تغییر به نظرتان مناسبتر است؟