ُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُُ
(یا "طبیبی" به معنای "پزشک")
که بود در عالمِ "فدرال" عمیق
داشت همراهان، صدها، بی دروغ و ریق
هر یکی در خانه، شهری، بی گمان
با دِلی آکنده از دانش، نهان
داشتند "مدلی" در دل، پُر زِ راز
مینوشتند "آپدیت" از سِرّ و نیاز
گاه "سرور" این پیامها را گرفت
جمع میکرد، آنچه هر یاری شِگفت
"مدلِ" کلی، قوی میشد به جمع
لیک در این راه، بود رنج و فَجَع
میرسید "آپدیت"، از یاری "کُند"
"مدلِ" سرور، میشد او نیز گُند
منتظر میماند، تا دیگران رسند
وقتِ او میرفت، عُمرش میگُسست
"سرور" دائم، در انتظارِ کمال
"یاران" گوناگون، با حَالِ محال
این "همزمانی"، شد سببِ زَوال
عُمرِ "مدل" رفت، در این انتظارِ بال
لیک دانایی، آمد او را ندا
گفت: "راهی داریم، ای مردِ خدا!"
"دیگرت منتظر، در راه نَباش"
"هر که آمد، بفرست، زود و بَشاش!"
"هر "آپدیتی"، گر رسید و بود پاک"
"اَعمال کن آن را، بی دَرد و بی هِلاک!"
"آن یکی کُند بود، یا که در سفر"
"بگذار او آید، تو برو در دگر!"
"این "ناهمزمانی"، شد رمزِ نجات"
"سرعتِ "مدل" رفت، تا اوجِ حیات"
"هر که آمد، دانشش را بخر"
"از کسی که مانده، گِله مَکن، بَشِر!"
"آن یکی کُند بود، در راهِ دراز"
"دیگری زود آمد، گُشود رازِ باز"
"هرچه رازی، آن "آپدیت" داشت، بیار"
"تا شود "مدل" را، قدرتِ آشکار"
این چنین "مدل" گشت، قوی تر زِ پیش
با "همآهنگی" نو، از دلِ خویش
پس بدان ای دوست، در این عالمِ علم
"ناهمزمانی"، گاه دارد شَرف و حِلم
تا نیفتد عُمر، در انتظارِ عبث
کارِ خود کن، با امید و با نفس
---
**نکات اصلی در این مثنوی:**
* **مشکل همزمانی:** "میرسید "آپدیت"، از یاری "کُند" / "مدلِ" سرور، میشد او نیز گُند"، "منتظر میماند، تا دیگران رسند".
* **اتلاف وقت:** "وقتِ او میرفت، عُمرش میگُسست".
* **راه حل ناهمزمانی:** "دیگرت منتظر، در راه نَباش" / "هر که آمد، بفرست، زود و بَشاش!".
* **پردازش فوری آپدیتها:** "اَعمال کن آن را، بی دَرد و بی هِلاک!".
* **مزیت سرعت:** "سرعتِ "مدل" رفت، تا اوجِ حیات".
* **پذیرش تفاوتها:** "آن یکی کُند بود، در راهِ دراز / دیگری زود آمد، گُشود رازِ باز".
* **نتیجه:** "مدل" قویتر میشود بدون اتلاف وقت.
این شعر سعی دارد مفهوم اصلی یادگیری ناهمزمان را در یادگیری فدرال، یعنی پردازش آپدیتها به محض رسیدن بدون انتظار برای همه، توضیح دهد.