حتماً — این نسخه **کوبندهتر، ریتمدارتر و بندریتر** است؛ طوری که برای خواندن با ضرب و دستزدن هم جواب بدهد:
## هلل یو سه، مورچههای کوبنده
هلل یو سه!
بزن به خاک، بزن به دَر
مورچه اومد، خبر خبر!
ریز و تیز و پرتوان
مثل موجِ تندِ ساحلان
دونه بردار، راه بساز
بیصدا اما پُرآواز
لونه میلرزه از تلاش
از صداش میپیچه هشهشهش!
ملکه گفت: «وقتِ زایشه!»
لونه پر از نبضِ حاشیه
تخم توی آغوشِ خاک
منتظرِ صبحِ پاک
لارو اومد، نرم و ناز
خورد و شد آمادهساز
شفیره، ساکت، بسته، تنگ
ولی تو دلش بود آهنگ
بعد یهو، با یک هُرّاس
مورچه شد بیرون، پرِ خاص!
پا به پا و چشمِ روشن
اومد از دلِ شب به جشن
مورچه یعنی کار و شور
یعنی جمع، یعنی عبور
یعنی از دلِ سختیها
بیرون میاد صدتا صدا
هلل یو سه! هلل یو سه!
لونه پر شد از هوهوی سه!
مورچهها، تند و پرغرور
میسازن آینده، پر از نور!
اگر بخواهی، میتوانم همین را **خیلی بندریتر و مجلسپسندتر** کنم، یا **مثل ترانهی ضربی با ترجیعبند تکرارشونده** دربیاورم.