یادداشت

حتماً — این یک شعر کوتاه و صمیمی درباره‌ی **ساز دهنی** و آرزوی کودکیِ شماست:

**ساز دهنی**

در کوچکی، کنارِ رؤیاهایِ ساده‌ام

ساز دهنی، مثلِ یک ستاره بود در شب‌نامه‌ام

نه در دستم، نه در نفس‌هایم،

فقط در آرزویِ داشتنِ تو

در شوقِ یاد گرفتنِ آوازِ تو

می‌خواستم بدمم

و از لابه‌لایِ آهن و هوا

آهنگی بسازم

که کودکی‌ام را

از کوچه‌های دور

به خانه برگرداند

ساز دهنی را

نشناختم با صدا

بلکه با حسرتِ شیرینِ خواستن

با نداشتنِ تو

با رویایِ دمیدن در چیزی

که شاید

صدایِ دلِ من می‌شد

اگر بخواهید، می‌توانم:

1. همین شعر را **احساسی‌تر و شاعرانه‌تر** کنم،

2. یا آن را به سبک **نو، کلاسیک، یا کوتاهِ دلنشین** بازنویسی کنم.