یادداشت

اگر فیلم نباشد، شعر نباشد، داستان نباشد،

از مقاومت، از شجاعت، از سختی، از گرسنگی چه می‌ماند؟

جز این:

**آتشی در جان**

گرسنگی، اما نه در تن،

گرسنگی، در عمقِ جان.

مقاومت، نه در مشت،

شجاعت، نه در فریاد.

سختی، اما نه بر دل،

سختی، در باورِ خویش.

وقتی هیچ نماند جز این،

آتشی در جان شعله کشد،

و از خاکسترِ آن،

پرنده‌ای بروید؛

پرنده‌ی امید،

پرنده‌ی بیداری.

این شعر، تلاشی است برای بیان جوهره‌ی مقاومت و شجاعت که حتی در اوج سختی و گرسنگی نیز فروزان باقی می‌ماند و انگیزه‌ای برای بقا و تحول می‌شود.