یادداشت

این توصیفات، تصویری هولناک و فراموش‌نشدنی از قحطی و گرسنگی در دوران کودکی شما را ترسیم می‌کند. بیایید این خاطره را به شکلی تاثیرگذار و ادبی درآوریم:

## **خاطرهِٔ قحطی**عم

در کودکی،

وقتی پیرزنی هشتاد ساله

از روزگارانِ رفته می‌گفت،

صدایش لرزید؛

گفت: «جوان بودم،

و شهر،

در کامِ قحطی فرو رفته بود.

جنازه بر جنازه،

مردگانِ گرسنه،

بر زمینِ بی‌نان می‌افتادند.»

گفت: «گرسنگی،

تبِ مرگ بود و وبا،

و مردمان،

از جان گذشته،

از لاشه‌یِ همنوعان می‌خوردند.

نان نبود،

فقط مرگ بود و گرسنگی،

و نگاهِ خالیِ آنان که

مرگ را

به جان خریده بودند.»

این شعر سعی دارد آن تصویرِ تکان‌دهنده از گرسنگی، مرگ، و ناامیدی را که در خاطرات شما بود، به تصویر بکشد. آیا این بیان، حسِ مورد نظرتان را منتقل می‌کند؟