برای سرودن قصیده‌ای در وصف دلبستگی گربه‌ای به گل «شاه‌پسند»، باید فضایی شاعرانه و لطیف ترسیم کرد که در آن میان حیوان و طبیعت، پیوندی از جنسِ سکوت و تماشا برقرار است.
در ادامه، قصیده‌ای با زبانی تغزلی و تصویرگر برای شما سروده‌ام:
***
**«نگاهِ مخملی بر تاجِ شاه‌پسند»**
نشسته گربه‌ای سرمستِ این باغ، میانِ سبزه و آوایِ گل‌ها
نگاهش دوخته بر قامتِ ناز، گلِ زیبایِ خوش‌رنگِ تماشا
دَمِ ظهر است و خورشیدِ طلایی، به رویِ برگ‌هایش می‌فشاند
شرابِ نور را در جامِ پرچین، همان‌جا که گلم بر لب نشاند
به رنگِ ارغوان یا سرخِ آتش، همان «شاه‌پسندِ» نازنین است
در آن چشمِ عسلیِ پشمالو، تمامِ اشتیاقِ زمین است
نه چنگی می‌زند بر ساقهٔ ترد، نه بویی می‌کشد با پنجهٔ تیز
فقط غرقِ تماشا گشته در آن، شکوهِ رنگ‌هایِ شور‌انگیز
گمانم در دلش خوانده است رازی، که این گل پادشاهِ باغِ رویاست
که با عطرش، تنِ آشفته‌اش را، دمی از بندِ دنیا کرده رهاست
خزیده زیرِ سایه، نرم و آرام، چو ابری خفته بر دوشِ چمن‌ها
دَمادم می‌کشد نازِ گلش را، به دور از هیاهویِ پلنگ‌ها
چه عشقی ساده و بی‌آلایش، میانِ پنجه و گل‌برگِ نازک
خدا داند که در آن خیرگی‌ها، نهفته رازی از نوری مبارک
***
**توضیحات و نکات ادبی:**
* **قالب:** این سروده از نظر وزنی و ساختاری در فضای غزل‌گونه و تغزلی است که حال و هوای قصیده را برای توصیف این صحنه دارد.
* **تصویرسازی:** در اینجا تلاش شده تا تضاد میان "خویِ شکارچی گربه" و "لطافتِ گل" به نفعِ یک تماشای عاشقانه کنار گذاشته شود. گربه در اینجا نه به عنوان صیاد، بلکه به عنوان یک "ناظرِ عارف‌مسلک" به تصویر کشیده شده است که مجذوبِ زیبایی گل شاه‌پسند است.
* **گل شاه‌پسند:** این گل نمادِ زیباییِ بی‌آلایش و دوام است و در شعر، به عنوان "شاهِ باغ" (با توجه به نامش) تشبیه شده است.
اگر مایل هستید تغییری در لحن شعر (مثلاً حماسی‌تر یا کوتاه‌تر) ایجاد شود، بفرمایید تا تغییر دهم.