سرودن شعر در قالبهای اصیل سنتی مانند «قصیده» برای توصیف زیباییهای طبیعت و زیبارویان، از سنتهای دیرین ادبیات پارسی است. قصیده زیر در بحرِ زیبای **رمل مثمن محذوف** (بر وزن: *فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن*) سروده شده است.
این قصیده دارای بخشهای سنتی از جمله **تشبیب** (توصیف بوستان رویایی)، **گریز** (ورود دختران زیبارو) و **شریطه و دعا** در پایان است:
---
### قصیدهٔ « رویا و ماهرویان»
**۱. مطلع (شروع قصیده و توصیف بوستان رویایی):**
> دوش دیدم بوستانی بینظیر و خوشگوار
> کز بهشت آورده گویی نکهتِ رویای یار
**۲.**
> پهنهای سرسبز و دلکش، باغی از جنسِ بلور
> کهکشانِ آرزوها، دشتِ نورِ بیشمار
**۳.**
> آبشارهایش چو تارِ نقره از اوجِ فلک
> جویبارهایش روان بر سنگهای شاهوار
**۴.**
> هر طرف عطرِ شقایق، هر طرف بویِ سمن
> بادِ شبنمریزِ فروردین در او عنبرنثار
**۵. گریزگاه (ورود دختران زیبارو به بوستان):**
> اندر این فردوسِ رویایی که عقل از سر ربود
> ناگهان آمد گروهی دلبندانِ نامدار
**۶.**
> دخترانی خوبروی و ماهرخسار و جوان
> قدصنوبر، سیمطلعت، شوخچشم و گلعذار
**۷.**
> هر یکی گویی پریزادی ز شهرِ آرزو
> با لبانِ غنچهگون و چشمهای پُرخمار
**۸. توصیف تقابل زیبایی دختران و طبیعت پارک:**
> چون قدم بگذاشتند آن حوریان در بوستان
> چشمه آمد در فغان و سبزه شد امیدوار
**۹.**
> عکسِ رویِ پاکشان افتاد اندر آبِ جوی
> جویبار از رشکِ آن رخسارهها شد بیقرار
**۱۰.**
> یک غزالِ نازکاندام از پیِ گل شد روان
> برگِ گل در پنجهاش شد مایهٔ صد افتخار
**۱۱.**
> آن دگر با خندهٔ شیرین و آوازی بلند
> شعرها میخواند خندان در پناهِ شاخسار
**۱۲.**
> نرگس از چشمِ خمارینِ بتان شد شرمگین
> یاسمن سر پیش افکند از جمالِ آن نگار
**۱۳.**
> چرخ میزد باد و گیسوی پریشانِ بتان
> موج میزد همچو دریا در هوایی مشکبار
**۱۴. اوج تصویرسازی:**
> دیدنِ پردیسِ رویا با چنین ماهپیکران
> نعمتی قالبتهیساز است در این روزگار
**۱۵. مقطع و دعا (شریطه):**
> باد یا رب جاودان این باغ و این زیباصفتان
> تا بماند یادگار از خلقتت این شاهکار
---
### نگاهی به تصویرسازیهای این قصیده:
* **تضاد و رشک طبیعت:** در ابیات ۸ تا ۱۲، شاعر توصیف میکند که چگونه عناصر طبیعی پارک (مثل جویبار، گل نرگس و یاسمن) در برابر زیبایی خیرهکنندهٔ دختران شگفتزده شده و احساس تسلیم و رشک میکنند.
* **تلفیق مدرنیته و سنت:** ایدهٔ «پارک رویایی» با واژگان اصیل نظیر *پردیس*، *حدیقه* و *بوستان* بازآفرینی شده تا اصالت قالب قصیده حفظ شود.