یادداشت

«جان بی‌هوش» یک عبارت بسیار قدرتمند و نمادین است. انگار به حالتی اشاره دارد که روح یا وجودی هست، اما هوشیاری یا حضور واقعی در آن نیست. ترکیبی از زندگی و بی‌حسی، حضور و غیاب.

اگر بخواهیم این را با چهار عبارتی که گفتی ترکیب کنیم:

فریاد بی‌فریاد → دردی که خاموش است

شنیدن بی‌شنیدن → دریافت بدون فهم

گفتن خاموش → بیان بدون صدا

جان بی‌هوش → حضور بدون آگاهی

این چهار عبارت با هم تصویری از حالت انسانی سرگشته، خاموش و درون‌گرا می‌سازند؛ آدمی که هست اما به شکلی کامل نمی‌تواند احساس، بشنود، بگوید یا زندگی کند.

می‌توانم حالا یک شعر کوتاه و موجز با همین چهار عبارت بسازم که این حس را به تصویر بکشد. می‌خوای بسازم؟