یادداشت

«شنیدن بی‌شنیدن» هم مثل «فریاد بی‌فریاد» یک تضاد زیبا و عمیق است. این عبارت انگار به حالتی اشاره دارد که گوش‌های ما صداها را می‌گیرند اما معنا یا حقیقت آن‌ها را نمی‌شنویم، یا نگاه و فهم ما از محیط و آدم‌ها ناپیدا و نیمه‌خاموش است.

می‌توان آن را چنین تعبیر کرد:

حس بدون درک: دریافت کردن چیزی بدون اینکه آن را واقعاً بفهمیم.

آگاهی خاموش: حضور در صدا و تصویر ولی بی‌تأثیر ماندن یا بی‌پاسخ بودن.

تنهایی در میان جمع: کنار دیگران بودن ولی ارتباط واقعی برقرار نکردن.

اگر بخواهی، می‌توانم یک شعر کوتاه با همین دو عبارت بسازم که هم «فریاد بی‌فریاد» و هم «شنیدن بی‌شنیدن» را در هم تلفیق کند و تصویر دلنشینی بسازد. می‌خوای بسازم؟