این جمله دیدگاه جالبی را مطرح میکند. در سنتهای دینی، معمولاً گفته میشود که خداوند انسان را با **فطرت** آفرید؛ یعنی گرایش درونی به سوی حقیقت، خیر و پرستش.
🔹 تفاوت مهمی وجود دارد:
- **فطرت دینی**: بسیاری از متفکران اسلامی (مثل علامه طباطبایی و مطهری) معتقدند انسان ذاتاً گرایش به خدا و معنویت دارد. این همان چیزی است که قرآن از آن به "فطرت الله" یاد میکند: «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا» (روم/۳۰).
- **دین تاریخی و اجتماعی**: در طول تاریخ، انسانها دینهای گوناگون داشتهاند؛ یهودیت، مسیحیت، اسلام، آیینهای شرقی و حتی باورهای بومی. اینها شکلهای بیرونی و اجتماعی دیناند.
- **آزادی در انتخاب دین**: اگرچه انسان با فطرت دینی آفریده شده، اما آزادی دارد که راه ایمان یا بیایمانی را برگزیند. این همان مسئولیت اخلاقی اوست.
پس میتوان گفت: خداوند هر انسان را با **گرایش درونی به دین** آفرید، اما شکل و محتوای دین در زندگی او به انتخاب، محیط و تاریخ بستگی دارد.
دوست داری بیشتر درباره **مفهوم فطرت در قرآن** بدانیم یا درباره **تفاوت دین فطری و دین تاریخی** بحث کنیم؟